Με ιδιαίτερη συγκίνηση μίλησε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς για το 8ο Τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος», αναφερόμενος στη σχέση που είχε με τον ιστορικό παράγοντα του Παναθηναϊκού.
Ο προπονητής του «τριφυλλιού» χαρακτήρισε τον Παύλο Γιαννακόπουλο έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του μπάσκετ και ανέφερε πως για εκείνον ήταν κάτι περισσότερο από συνεργάτης, καθώς τον θεωρούσε σαν πατέρα.
Ο Ομπράντοβιτς στάθηκε και στη σημερινή εικόνα του Παναθηναϊκού, σημειώνοντας πως ο Παύλος Γιαννακόπουλος θα χαιρόταν ιδιαίτερα αν μπορούσε να δει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο σύλλογος.
Παράλληλα, μίλησε με χαμόγελο για τη δική του παρουσία στη φετινή διοργάνωση, τονίζοντας πως πλέον δεν χρειάζεται πρόσκληση για να βρεθεί στο τουρνουά. Κλείνοντας, εξέφρασε τη χαρά του που βρίσκεται ξανά σε αυτή τη διοργάνωση και ευχήθηκε να πραγματοποιηθούν όμορφα παιχνίδια.
Αναλυτικά όσα είπε στη συνέντευξη Τύπου:
«Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι βρίσκονται εδώ. Αυτό το τουρνουά είναι αφιερωμένο σε μία από τις πιο ξεχωριστές προσωπικότητες, τον κύριο Παύλο Γιαννακόπουλο, έναν ακόμη πατέρα για εμένα. Είναι δύσκολο να περιγράψω τη σχέση που είχα μαζί του.
Αν είχε την ευκαιρία να δει πώς είναι σήμερα ο Παναθηναϊκός, θα ήταν πάρα πολύ χαρούμενος. Πρόκειται για έναν απίστευτο οργανισμό. Συγχαρητήρια σε όλους όσοι στελεχώνουν την ομάδα. Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι εδώ ως προπονητής της, καθώς τα προηγούμενα χρόνια ήμουν προσκεκλημένος. Εύχομαι να γίνουν όμορφα παιχνίδια και να τα απολαύσουν όλοι όσοι αγαπούν το μπάσκετ.
Στο τέλος της ημέρας, πρέπει να ευχαριστήσουμε και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκονται εδώ ο Διαμαντίδης, ο Αλβέρτης και ο Μπατίστ. Όλη την ημέρα, εδώ και έναν μήνα, σκεφτόμαστε πώς μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι.
Πέρασα απίθανα 13 χρόνια στην Αθήνα. Ο κύριος Θανάσης ερχόταν σε εμάς και, έπειτα από δύσκολες νύχτες, μας ρωτούσε αν χρειαζόμασταν κάτι. Είχε συζητήσεις με όλους μας. Αυτό σήμαινε πολλά.
Υπήρξαν αρκετά δύσκολες στιγμές, όμως τόσο εκείνος όσο και ο κύριος Παύλος ήταν πάντα δίπλα μας και μας στήριζαν. Ήταν διαφορετικοί χαρακτήρες. Με τον Παύλο, που όπως είπα ήταν σαν πατέρας μου, είχαμε έντονες συζητήσεις. Ο Θανάσης, από την άλλη, ήταν πάντοτε ήρεμος…
Οι ιστορίες που έχω να διηγηθώ για αυτούς είναι ατελείωτες».
