Με αφορμή την ιστορική ένταξη της ευρύτερης περιοχής του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως Μικτού Αγαθού, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO, Γιώργος Κουμουτσάκος, μιλά στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για την πολύμηνη προσπάθεια που προηγήθηκε, τις σύνθετες διπλωματικές διεργασίες που οδήγησαν στην ομόφωνη απόφαση και τις ευθύνες που συνεπάγεται πλέον η διεθνής αυτή αναγνώριση. Όπως επισημαίνει, η επιτυχία του Ολύμπου δεν ήταν αυτονόητη, αλλά καρπός στενού συντονισμού, επιστημονικής τεκμηρίωσης και επίμονης διπλωματικής δράσης, με στόχο όχι απλώς την έγκριση της ελληνικής υποψηφιότητας, αλλά την ομόφωνη αναγνώριση της μοναδικής οικουμενικής αξίας του εμβληματικού αυτού τόπου.

Η επιτυχία αυτή, όπως και η πρόσφατη καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας από την UNESCO επιβεβαιώνει, σύμφωνα με τον Γιώργο Κουμουτσάκο, ότι η πολιτιστική διπλωματία αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Όπως υπογραμμίζει, η Ελλάδα διαθέτει ένα «αστείρευτο ειρηνικό οπλοστάσιο πολιτισμού», το οποίο μπορεί να ενισχύσει τη διεθνή της ακτινοβολία όταν αξιοποιείται με σχέδιο, στρατηγική και συνέπεια. Στο πλαίσιο αυτό, αναφέρεται και στην ανάγκη ενεργοποίησης των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με την Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι μπορούν να λειτουργήσουν ως πολύτιμοι σύμμαχοι στην προβολή της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού διεθνώς.

Ακολουθεί η συνέντευξη του Γιώργου Κουμουτσάκου στο Αθηναϊκό- Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων και στη Νάντια Μπακοπούλου:

ΕΡ: Η ένταξη της ευρύτερης περιοχής του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως Μικτό Αγαθό, είναι μια ιστορική εθνική επιτυχία. Τι χρειάστηκε να γίνει, πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε να επιτευχθεί η ομόφωνη απόφαση; Πόσο δύσκολη ήταν η διπλωματική διαδρομή μέχρι την επίσημη αναγνώριση;

ΑΠ: Η ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου στην οποία περιλαμβάνεται και το Δίον, ήταν αντικειμενικά μια δύσκολη υποψηφιότητα γιατί ως ταυτόχρονα φυσική και πολιτιστική, δηλαδή ως «μικτή» είχε πολλές και σύνθετες τεχνικές πτυχές. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομίας της UNESCO, οι «μικτές» εγγραφές είναι ιδιαίτερα περιορισμένες.

Τα αυστηρά τεχνοκρατικά -συμβουλευτικά Όργανα της UNESCO, υποστήριξαν ότι κατά τη γνώμη τους, η υποψηφιότητα μας, λόγω κάποιων τεχνικών ζητημάτων, θα μπορούσε να επανέλθει σε μεταγενέστερο χρόνο.

Για εμάς αυτό δεν ήταν αποδεκτή επιλογή. Πιστεύαμε στην άρτια τεκμηρίωση του φακέλου και στην ωριμότητα της υποψηφιότητας για εγγραφή και αναγνώριση της εξέχουσας οικουμενικής αξίας του Ολύμπου. Οφείλαμε λοιπόν να μετατρέψουμε την τεχνοκρατική γνώση και εμπειρογνωμοσύνη εξαίρετων στελεχών του Υπουργείου Πολιτισμού, του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας καθώς και του Οργανισμού Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής, σε έντονη διπλωματική δράση υποστήριξης της υποψηφιότητάς μας. Αυτό έγινε με στρατηγική και συντονισμό. Απευθυνθήκαμε, πιστεύω πειστικά, σε κάθε μία από τις Μόνιμες Αντιπροσωπείες των 21 κρατών- μελών της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς, με επιχειρήματα και ορθολογισμό.

Η δράση αυτή κράτησε έως και πριν την συζήτηση της Επιτροπής τις απογευματινές ώρες της 26ης Ιουλίου. Συζητήσαμε επανειλημμένα με τους εμπειρογνώμονες των συμβουλευτικών Οργάνων και τις διπλωματικές αντιπροσωπίες όλων των κρατών-μελών.

Να προσθέσω ότι, εξ αρχής, επιδίωξη μας ήταν μία ομόφωνη απόφαση. Δεν ήταν αρκετή μία πλειοψηφική απόφαση που όμως θα άφηνε την εντύπωση ότι υπάρχουν και επιφυλάξεις για την μοναδική αξία και ακτινοβολία του Ολύμπου ως πολιτιστικού και φυσικού αγαθού της παγκόσμιας κληρονομιάς.

Το πιστέψαμε, το υπηρετήσαμε, το πετύχαμε με συλλογική προσπάθεια και την αμέριστη στήριξη των Υπουργών Εξωτερικών, Πολιτισμού και Περιβάλλοντος.

ΕΡ: Μετά την ένταξη στην UNESCO, ποιες είναι πλέον οι ευθύνες της Ελλάδας; Τι σημαίνει στην πράξη μια τέτοια αναγνώριση; Εκτός από μια σημαντική διεθνής διάκριση, θεωρείτε ότι είναι και ένα εργαλείο που μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο προστατεύουμε και διαχειριζόμαστε έναν τόσο εμβληματικό τόπο;

ΑΠ: Η στιγμή της ιστορικής αυτής απόφασης, πέραν από πηγή εύλογης ικανοποίησης και υπερηφάνειας, ήταν στην ουσία και αφετηρία μεγάλης ευθύνης. Η διεθνής αναγνώριση χαράζει και το δρόμο εθνικής ευθύνης ανάλογης με την οικουμενική αξία του αγαθού. Όταν στις διαβουλεύσεις μας δεχόμασταν τις υποχρεώσεις που περιλαμβάνει η απόφαση της εγγραφής, δεν το πράξαμε από κάποια αδυναμία ή ως επιβεβλημένο συμβιβασμό. Το πράξαμε πρωτίστως ως δική μας υποχρέωση και δικό μας καθήκον. Είναι η Ελλάδα που πρώτη θέλει και οφείλει, περισσότερο από όλους, να προστατευθεί ο Όλυμπος και η βιώσιμη ανάπτυξή του.

Βεβαίως και η UNESCO θα παρακολουθεί και θα αξιολογεί, αλλά αυτό δεν πρέπει να είναι το κίνητρό μας. Το δικό μας κίνητρο για να εφαρμοστούν καλά μελετημένες, συντονισμένες και αποτελεσματικές πολιτικές προστασίας, ανάδειξης, ανάπτυξης και προβολής του Ολύμπου, είναι πρωτίστως η συνείδησή μας, ο σεβασμός που οφείλουμε στους αιώνες της ιστορίας και η φροντίδα μας για το τί θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Καθήκον όλων μας, κεντρικής κυβέρνησης, τοπικής αυτοδιοίκησης, τοπικής κοινωνίας και φορέων, είναι να διαφυλάξουμε την κληρονομιά μας που πλέον έγινε και κληρονομιά της Ανθρωπότητας.

ΕΡ: Πιστεύετε ότι τέτοιες διεθνείς διακρίσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως μοχλός ανάπτυξης για τις τοπικές κοινωνίες και τον ποιοτικό τουρισμό, χωρίς να αλλοιώνεται ο χαρακτήρας των περιοχών;

ΑΠ: Το πιστεύω απολύτως. Η απόφαση της UNESCO είναι αφετηρία ενός καλύτερου μέλλοντος για τον Όλυμπο και όλη την περιοχή που τον περιβάλλει. Εκτός εάν μόνοι μας από αβελτηρία, ανικανότητα ή μικρό-σκοπιμότητες, αφήσουμε να «σκουριάσει» το λαμπερό διεθνές μετάλλιο που επάξια και με πολλή δουλειά, πολλών αφοσιωμένων ανθρώπων, κερδίσαμε. Αλλά αυτό ούτε το πιστεύω, ούτε και θέλω να το διανοηθώ καν.

ΕΡ: Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η Ελλάδα κατέγραψε ορισμένες σημαντικές επιτυχίες στην UNESCO, από την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας έως την ένταξη του Ολύμπου στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Συνδέονται αυτές οι πρωτοβουλίες με μια ευρύτερη εθνική στρατηγική πολιτιστικής διπλωματίας;

ΑΠ: Πάντα πίστευα ότι η Ελλάδα, γεωγραφικά και πληθυσμιακά περιορισμένη, πολιτιστικά είναι μια «υπερδύναμη». Ο πολιτισμός πρωτίστως, και μαζί του η ελληνική ναυτιλία, ακολούθως και ο τουρισμός, συνιστούν την «τριάδα» της «ήπιας ισχύος» της χώρας μας. Και αυτή η ήπια ισχύς μπορεί να δίνει στην πατρίδα μας μία ιδιαίτερη διεθνή ακτινοβολία και επιρροή.

Η «σκληρή» ισχύς μας, άμυνα και οικονομία, μας δίνει ειδικό βάρος τοπικό και περιφερειακό. Η «ήπια ισχύς» μας δίνει ειδικό βάρος οικουμενικό. Υπάρχει όμως μία προϋπόθεση για αυτό. Να την ασκούμε συντονισμένα. Με συγκεκριμένη στοχοθεσία, στρατηγική και στόχευση, με επιμέρους στέρεα βήματα και επιτεύξεις.

Αυτά πίστευα όταν αναλάμβανα τα καθήκοντα του Μονίμου Αντιπροσώπου της χώρας μας στην UNESCO. Εύχομαι η δουλειά που γίνεται εδώ να συμβάλει έστω και λίγο στον μεγάλο στόχο μιας Ελλάδας όσο το δυνατόν πιο αποδεκτής στον κόσμο, με διεθνές κύρος και με τον σεβασμό που της αρμόζει.

ΕΡ: Πρόσφατα ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης σας όρισε ειδικό απεσταλμένο του ΥΠΕΞ για την προβολή της ελληνικής γλώσσας. Η αναγνώριση της από την UNESCO είχε ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς δεν βασίστηκε στον αριθμό των ομιλητών της αλλά στη συμβολή της στον παγκόσμιο πολιτισμό. Πώς μπορεί αυτή η απόφαση να αξιοποιηθεί ώστε να αποκτήσει ουσιαστικό αντίκτυπο στην εκπαίδευση, στην ομογένεια και στη διεθνή προβολή της χώρας;

ΑΠ: Η ιστορικής και στρατηγικής σημασίας απόφαση του περασμένου Νοεμβρίου από την UNESCO για την καθιέρωση της 9ης Φεβρουαρίου κάθε έτους, ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, είναι ένα χρυσό διαβατήριο για την γλώσσα μας. Οφείλουμε λοιπόν να την «ταξιδέψουμε» όσο πιο πολύ και όσο πιο μακριά γίνεται. Σε αυτό θα πρέπει να συνταχθούν όλοι: Πολιτεία, πνευματικά ιδρύματα, αρμόδιοι φορείς, Εκκλησία, επιχειρηματική κοινότητα και βέβαια, ο απόδημος Ελληνισμός. Η ελληνική γλώσσα, ως διαχρονία, και όχι μόνον η αρχαία ελληνική γλώσσα, έχει θαυμαστές, μελετητές, συνηγόρους και φίλους, διάσπαρτους παντού στον κόσμο. Θα πρέπει λοιπόν να εκπέμψουμε ένα «κάλεσμα» για την υποστήριξη και την προβολή των ελληνικών ως φορέα πολιτισμού, ως μέσου επανασύνδεσης ενός κόσμου που βρίσκεται σε απορία και αμηχανία μπροστά στην καλπάζουσα τεχνολογία, με τις πρώτες και αξεπέραστες θεμελιώδεις έννοιες της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ένα «κάλεσμα» αφενός για την ενίσχυση των υπαρχουσών πανεπιστημιακών εδρών ελληνικών σπουδών, αφετέρου για την δημιουργία νέων. Ο ετήσιος εορτασμός της 9ης Φεβρουαρίου με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, με πλήρη αξιοποίηση του διπλωματικού δικτύου εκπροσώπησης της χώρας μας, είναι ένα απαραίτητο, αλλά όχι και αρκετό μέσον. Εκτιμώ ότι θα ήταν σκόπιμο να ενεργοποιηθεί για αυτόν το σκοπό και το «δίκτυο» των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με την Ελλάδα, σε όλα τα κοινοβούλια που έχουν τέτοιες ομάδες. Εδώ, η Βουλή των Ελλήνων μπορεί να έχει καθοριστικό ρόλο με την ανάληψη σχετικής πρωτοβουλίας, στην βάση της απόφασης της UNESCO.

Τώρα πλέον έχουμε στη διάθεσή μας και τις απεριόριστες δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει η τεχνητή νοημοσύνη, τόσο για την εκμάθηση και την εξοικείωση όσο και για την προβολή των Ελλήνων σε διεθνές επίπεδο. Υπάρχει και εδώ μία προϋπόθεση: Σχέδιο, στρατηγική, εφαρμογή. Εάν το πιστέψουμε θα το καταφέρουμε.

ΕΡ: Πολλές φορές θεωρούμε ότι η ιστορική και πολιτιστική αξία της Ελλάδας αρκεί από μόνη της για να εξασφαλίσει τη διεθνή αναγνώριση. Ωστόσο, όπως έχετε επισημάνει, στη διεθνή διπλωματία «τίποτα δεν είναι αυτονόητο». Ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO, τι σας έχει διδάξει η εμπειρία σας για τον τρόπο με τον οποίο μια χώρα οφείλει να προβάλλει και να διεκδικεί τη διεθνή αναγνώριση της πολιτιστικής της κληρονομιάς; Ποιο θεωρείτε ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στη διεθνή πολιτιστική σκηνή;

ΑΠ: Πράγματι. Στη διεθνή διπλωματία τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα κερδίζονται. Πρέπει όμως να εκκινείς από μία καλή αφετηρία, από μία ισχυρή βάση. Η Ελλάδα διαθέτει ένα αστείρευτο ειρηνικό «οπλοστάσιο πολιτισμού». Η πολιτιστική και η δημόσια διπλωματία μας έχουν, λοιπόν, μπροστά τους «πεδίον δόξης λαμπρόν».

ΕΡ: Μετά τον Όλυμπο, ποιο θεωρείτε ότι είναι το επόμενο μεγάλο στοίχημα για την Ελλάδα στην UNESCO; Υπάρχουν υποψηφιότητες ή πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τη διεθνή εικόνα της χώρας τα επόμενα χρόνια;

ΑΠ: Ναι. Βεβαίως υπάρχουν και συγκεκριμένοι στόχοι και συγκεκριμένοι σχεδιασμοί, με προοπτική να εμβαθύνουν ακόμα περισσότερο το αποτύπωμα της Ελλάδας στην UNESCO, ενισχύοντας ταυτόχρονα και τον ίδιο τον Οργανισμό. Θα μου επιτρέψετε να μην γίνω, αυτήν την στιγμή πιο συγκεκριμένος. Συγκρατείστε όμως κάτι: Η Ελλάδα πιστεύει στην UNESCO και στον ευεργετικό ρόλο που μπορεί να παίξει, μαζί με τα 194 κράτη μέλη της, για την προώθηση της πολυμερούς συνεργασίας, του διαλόγου, και των κοινών δράσεων στην εκπαίδευση, στις επιστήμες, στον πολιτισμό και στην διαφύλαξη της ελευθερίας της έκφρασης.

ΕΡ: Έπειτα από μια μακρά διαδρομή στην πολιτική και τη διπλωματία, αισθάνεστε ότι στην UNESCO υπηρετείτε μια διαφορετική εκδοχή της εξωτερικής πολιτικής; Μπορεί τελικά ο πολιτισμός να ανοίγει πόρτες εκεί όπου η παραδοσιακή διπλωματία συναντά συχνά αδιέξοδα;

ΑΠ: Νομίζω ότι απ’ όλη μας τη συζήτηση προκύπτει ένα ισχυρό «ναι».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Η ευρύτερη περιοχή του Ολύμπου εγγράφηκε σήμερα στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, κατόπιν της ομόφωνης απόφασης της 48ης Συνόδου της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, στην πόλη Μπουσάν της Δημοκρατίας της Κορέας», αναφέρει το υπουργείο Εξωτερικών, σε ανάρτησή του στο «Χ».

«Η εγγραφή του Ολύμπου ως Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς Εξέχουσας Οικουμενικής Αξίας αποτελεί αναγνώριση της μοναδικής πολιτιστικής και φυσικής του σημασίας. Αναδεικνύει τη διαχρονική αξία του ως οικουμενικού συμβόλου, τη σπουδαία συμβολή του στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και το μοναδικό φυσικό του τοπίο», προσθέτει του υπουργείο και καταλήγει:

«Η σημερινή απόφαση σηματοδοτεί την 21η εγγραφή της Ελλάδας στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και την τρίτη μέσα στα τελευταία 3 χρόνια, επιβεβαιώνοντας την ακλόνητη προσήλωση της Ελλάδας στην προστασία και ανάδειξη της κοινής παγκόσμιας πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Μετά από μια ιστορική απόφαση τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα της Κρήτης αποτελούν πλέον μέρος του Καταλόγου της Παγκόσμιας Κληρονομιάς», σημειώνει με δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην UNESCO, Γιώργος Κουμουτσάκος.

Όπως τονίζει «η UNESCO έβαλε στην Κνωσό, στη Φαιστό, στα Μάλια, στη Ζάκρο, στη Ζώμινθο, στη Κυδωνία, δική της σφραγίδα κύρους, αναγνωρίζοντας τη σπουδαιότητα και τη μοναδικότητα του μινωικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που έλαμψε πριν από 5.000 χρόνια, με την πολιτιστική του δημιουργία, την ανάπτυξη του εμπορίου σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και τη διαμόρφωση μιας στιβαρής κοινωνικής δομής που είχε στο επίκεντρό της τα ανακτορικά κέντρα. Ενός πολιτισμού που ταυτόχρονα πίστευε στη χαρά της ζωής, όπως αποδεικνύουν οι γνωστές σε όλον το κόσμο τοιχογραφίες. Η ιστορική αυτή απόφαση είναι για την Ελλάδα, για την Κρήτη, και για όλους μας, πηγή χαράς και υπερηφάνειας, αλλά ταυτόχρονα και μεγάλης ευθύνης: για να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε, με όλες μας τις δυνάμεις, αυτό το μοναδικής σημασίας πολιτισμικό αγαθό. Κάθε μεγάλη επιτυχία είναι αποτέλεσμα συλλογικής, όχι ατομικής προσπάθειας. Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους εκείνους στο Υπουργείο Πολιτισμού, στο Υπουργείο Εξωτερικών και τους συνεργάτες μου στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στην UNESCO που εργάστηκαν με πίστη, αφοσίωση και υψηλό επαγγελματισμό, ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα αυτό. Η συνεργασία όλων υπήρξε άψογη. Ένα μεγάλο ευχαριστώ και συγχαρητήρια στην Υπουργό Πολιτισμού, κα Λίνα Μενδώνη που καθοδήγησε με αποφασιστικότητα και γνώση όλην αυτήν την εθνικής εμβέλειας προσπάθεια.»

Η εγγραφή των Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η οποία ανακοινώθηκε χθες Σάββατο στο πλαίσιο των εργασιών της 47ης Συνόδου της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς, αποτελεί μεγάλη επιτυχία της χώρας μας, σημειώνει το Υπουργείο Πολιτισμού σε ανακοίνωσή του. Συνιστά την διεθνή αναγνώριση της εξέχουσας οικουμενικής αξίας των έξι εξαιρετικά σημαντικών αρχαιολογικών χώρων της Κρήτης -της Κνωσού, της Φαιστού, των Μαλίων, της Ζάκρου, της Ζωμίνθου και της Κυδωνίας- που συγκρότησαν τη σειριακή υποψηφιότητα. Ταυτόχρονα, αποτελεί δέσμευση για την Ελλάδα να διατηρήσει και να προστατεύσει αλώβητες τις πολιτιστικές αξίες των σημαντικών αυτών μνημειακών συνόλων. Η εγγραφή αποτελεί το επιστέγασμα της συστηματικής, επίπονης, μακροχρόνιας προσπάθειας των έμπειρων στελεχών και υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού και της εποικοδομητικής συνεργασίας τους με την Περιφέρεια Κρήτης και συναρμόδιους φορείς για την προετοιμασία του φακέλου της υποψηφιότητας. Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς, βασιζόμενη και στην αξιολόγηση του αρμόδιου συμβουλευτικού οργάνου της, ICOMOS, αναγνώρισε την Εξέχουσα Οικουμενική Αξία των Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων, την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα του αγαθού, καθώς και την ύπαρξη ισχυρού πλαισίου προστασίας και δομημένου Σχεδίου Διαχείρισής του, συστατικά απαραίτητα της εγγραφής στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Κυριάκος Μητσοτάκης: Με την απόφαση της 47ης συνόδου της επιτροπής παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, αναγνωρίζεται διεθνώς η εξέχουσα οικουμενική αξία του Μινωικού πολιτισμού

Στην αναγνώριση της οικουμενικής αξίας του Μινωικού πολιτισμού από την UNESCO, αναφέρθηκε χθες, με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

«Με τη σημερινή απόφαση της 47ης συνόδου της επιτροπής παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO, αναγνωρίζεται διεθνώς η εξέχουσα οικουμενική αξία του Μινωικού πολιτισμού. Ενός από τους λαμπρότερους του προϊστορικού Αιγαίου, που γεννήθηκε στην Κρήτη για να αποτελέσει ρίζα της ευρωπαϊκής σκέψης και αισθητικής» σημειώνει ο πρωθυπουργός.

«Έτσι, η αρπαγή της Ευρώπης από τον Δία, όπως και ο μίτος της Αριάδνης επιστρέφουν από την αρχαία ελληνική μυθολογία στη σύγχρονη ζωή, μεταφέροντας τα διαχρονικά της μηνύματα. Με πρώτο ανάμεσά τους, το δίδαγμα του διαρκή αγώνα για ελευθερία και πρόοδο του ανθρώπου» προσθέτει.

Ο πρωθυπουργός επισημαίνει ότι η εξέλιξη αυτή, που χαροποιεί κάθε Ελληνίδα και Έλληνα, είναι το επιστέγασμα μιας πολύχρονης και επίμονης συλλογικής προσπάθειας, στην οποία αξίζει να θυμηθούμε ότι συμμετείχε με πάθος και η αείμνηστη Μαριάννα Βαρδινογιάννη. «Πρόκειται για μία δικαίωση που τιμά τη μνήμη της», τονίζει.

Επίσης, ο πρωθυπουργός συγχαίρει το υπουργείο Πολιτισμού και τη μόνιμη αντιπροσωπεία μας στην UNESCO, καθώς και την περιφέρεια Κρήτης και όλους τους φορείς που συνεργάστηκαν, προετοιμάζοντας τον φάκελο της υποψηφιότητας. «Σε δύσκολους καιρούς, ένας ακόμη ευγενής στόχος της χώρας μας έγινε πραγματικότητα!» αναφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Λίνα Μενδώνη: Μια μέρα ορόσημο για την πατρίδα μας, για τον ελληνικό λαό, για την Κρήτη, για τον Πολιτισμό

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, παρούσα κατά την αναγγελία της εγγραφής, κατά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της εγγραφής, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Σήμερα είναι μια μέρα ορόσημο για την πατρίδα μας, για τον ελληνικό λαό, για την Κρήτη, για τον Πολιτισμό στη μακρά ιστορική του διάρκεια. Με την εγγραφή των Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ο μινωικός πολιτισμός, ένας από λαμπρότερους πολιτισμούς του προϊστορικού Αιγαίου αναγνωρίζεται και καθιερώνεται παγκοσμίως. Τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα των μινωικών ανακτορικών συγκροτημάτων, που σώζονται σε όλη την Κρήτη, αποτελούν τους αυθεντικούς εκφραστές αυτού του πολιτισμού. Τα ανάκτορα δεν ήταν μόνο διοικητικά και οικονομικά κέντρα. Ήταν κέντρα πολιτισμού, τέχνης και τεχνολογικής καινοτομίας. Δημιουργήματα υψηλής τέχνης και αισθητικής, μνημειακής αρχιτεκτονικής, με ανεπτυγμένο σύστημα γραφής και διοίκησης, και με ισχυρές εμπορικές και πολιτισμικές επαφές με τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Η ανάδειξη του Μινωικού πολιτισμού μάς επιτρέπει να κατανοούμε καλλίτερα τις απαρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμικού γίγνεσθαι, καθιερώνοντας την Κρήτη ως κοιτίδα πολιτισμού παγκόσμιας σημασίας. Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου όλους όσους συνετέλεσαν σε αυτή την επιτυχία της χώρας μου. Τους θεσμικούς εκπροσώπους της UNESCO και του Κέντρου Παγκόσμιας Κληρονομιάς -και ιδιαίτερα τον Διευθυντή του Lazare Eloundou- το Υπουργείο Εξωτερικών και τη Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία -τον επικεφαλής της Γιώργο Κουμουτσάκο- την Περιφέρεια Κρήτης και προσωπικά τον Σταύρο Αρναουτάκη, και φυσικά, τους συνεργάτες μου στο Υπουργείο Πολιτισμού -στα πρόσωπα της Διευθύντριας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Έλενας Κουντούρη, της τμηματάρχου Ντίνας Μπενίση και του Διευθυντή Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων Θέμη Βλαχούλη – και τους αντιπροσώπους μας στην Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς -στο πρόσωπο της Ευγενίας Γερούση. Χάρη στη σκληρή δουλειά τους, την μακρά εμπειρία τους, τη γνώση και την αφοσίωσή τους, σήμερα γίναμε όλοι εξαιρετικά περήφανοι».

Τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα αποτελούν το πλέον εμβληματικό στοιχείο της ταυτότητας του μινωικού πολιτισμού, ενός από τους πιο αξιόλογους προϊστορικούς πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου που αναπτύχθηκε στη διάρκεια δύο χιλιετιών (2800-1100 π.Χ.). Η μινωική κληρονομιά, κιβωτός και θησαυροφυλάκιο αξιών, μύθων και κοινωνικών ιδεών, έχει επηρεάσει τη καλλιτεχνική και πνευματική σκέψη διανύοντας ιστορική τροχιά πολλών χιλιετηρίδων. Ο θρύλος του σύνθετου και χαώδους Λαβύρινθου που σχεδιάστηκε για τον βασιλιά Μίνωα, ένα θαύμα της μηχανικής, που συμβόλιζε τη δημιουργικότητα και την πολυπλοκότητα και αντανακλά την κατασκευαστική πολυπλοκότητα και τη μνημειακότητα των ανακτόρων, αποτελεί μέχρι και σήμερα σύμβολο δαιδαλώδους οργάνωσης με παγκόσμια αναγνώριση ως προς την ορολογία, τη μορφή. Παράλληλα, η μινωική τέχνη με τα φυσιοκρατικά χαρακτηριστικά της επηρεάζει τη καλλιτεχνική δημιουργική σύνθεση σε ολόκληρο τον κόσμο, σε ποικίλους τομείς όπως η φιλοσοφία, η ζωγραφική, η λογοτεχνία, η μουσική, η ποίηση, το θέατρο και ο κινηματογράφος.

Τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα συνιστούν την πιο αυθεντική και αντιπροσωπευτική έκφραση της ακμάζουσας μινωικής κοινωνίας προσφέροντας τεκμήρια πρώιμης αστικής ανάπτυξης και αποκαλύπτοντας σύνθετες κοινωνικοπολιτικές δομές, λειτουργικά οργανωμένες γύρω από ένα ιεραρχημένο διοικητικό σύστημα. Ήταν διοικητικά, οικονομικά και θρησκευτικά κέντρα, η σύνθετη αρχιτεκτονική μορφών των οποίων, με επιρροές από την Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή, σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί τις ποικίλες ανάγκες και λειτουργίες μίας ιεραρχημένης κοινωνίας. Τα μνημεία αυτά συνιστούν διαχρονικά σημείο αναφοράς στην ιστορία της ανθρωπότητας καθώς παρέχουν υλικές μαρτυρίες για την ανάπτυξη πρώιμων οικονομικών συστημάτων, όπως η γεωργία, η κτηνοτροφία και το θαλάσσιο εμπόριο. Αποτελούν επίσης πολύτιμη πηγή τεκμηρίωσης για τα δύο αρχαιότερα συστήματα γραφής στην Ευρώπη – τη Κρητική Ιερογλυφική και τη Γραμμική Α – τα οποία επινοήθηκαν στην Κρήτη ήδη από τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Την ευθύνη της συγκρότησης του φακέλου της υποψηφιότητας ανέλαβε η Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, σε συνεργασία με τις Εφορείες Αρχαιοτήτων Κρήτης και την δυναμική υποστήριξη της Περιφέρειας Κρήτης. Για την αρχαιολογική τεκμηρίωση του φακέλου πολύτιμη ήταν η συνδρομή των Ξένων Αρχαιολογικών Σχολών και των διευθυντών των συστηματικών ανασκαφικών ερευνών, που δραστηριοποιούνται στην Κρήτη. Το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, διά του Τμήματος Φυσικής Περιβάλλοντος-Μετεωρολογίας συνέβαλε τα μέγιστα στην τεκμηρίωση των κινδύνων που σχετίζονται με την κλιματική αλλαγή, ενώ η πανεπιστημιακή κοινότητα συνεισέφερε δαψιλώς στην τεκμηρίωση εξειδικευμένων θεμάτων της μινωικής αρχαιολογίας. Ο φάκελος εμπλουτίστηκε με πλήθος στοιχείων που πολύ πρόθυμα παρείχαν φορείς και Υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης, εξωτερικοί συνεργάτες και εμπειρογνώμονες, ενώ ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του Υπουργείου Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας ως προς την κατάρτιση σχεδίων αντιμετώπισης κινδύνων, με τα οποία εμπλουτίστηκε το Διαχειριστικό Σχέδιο. Επιπλέον, σε άριστη συνεργασία με την Περιφέρεια Κρήτης εκπονήθηκε στρατηγική, «Ολοκληρωμένης Χωρικής Επένδυσης (ΟΧΕ) «Πολιτιστικές Διαδρομές Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων», με κύριο αντικείμενο την αναβάθμιση της εμπειρίας των επισκεπτών στα μινωικά ανακτορικά κέντρα.

Όλγα Κεφαλογιάννη: Απόφαση ιστορικής σημασίας για τη μοναδικότητα των συγκεκριμένων μνημείων

Με ανάρτησή της σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλλογιάννη χαιρέτισε χθες την απόφαση της UNESCO τονίζοντας ότι «με μια ομόφωνη απόφαση κατά την 47η Σύνοδο της UNESCO τα μινωικά ανάκτορα της Κνωσού ανακηρύχθηκαν σήμερα ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πρόκειται για μια απόφαση που το Υπουργείο Τουρισμού χαιρετίζει με ενθουσιασμό καθώς βασίστηκε στην πολιτιστική αξία, την ιστορική σημασία και τη μοναδικότητα των συγκεκριμένων μνημείων.»

Όπως σημείωσε η υπουργός, «σε μια ευτυχή συγκυρία ξεναγήθηκα νωρίτερα σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού, κέντρο του Μινωικού πολιτισμού συνοδεία της αρχαιολόγου κας. Ελίζας Καβουλάκη. Η σημαντική πόλη της Κνωσού με συνεχή ζωή από τα νεολιθικά χρόνια μέχρι και τον 5ο αιώνα π.Χ. άκμασε από τον 17ο έως και τον 15ο αιώνα π.Χ. και υπήρξε σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κέντρο με παράλληλη ανάπτυξη των τεχνών. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές του Μίνωα Καλοκαιρινού και κυρίως του Sir Arthur Evans που στο πρώτο τέταρτο του 20ου αιώνα προχώρησε σε αναστηλώσεις των κτιρίων και αποδόσεις των εξαιρετικών τοιχογραφιών, χαρίζουν στους επισκέπτες την ευκαιρία για ένα μοναδικό ταξίδι στον πολιτιστικό πλούτο της Αρχαίας Ελλάδας. Η Ελλάδα και ο τουρισμός της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτισμό, καθώς είναι αυτός που μας καθορίζει και αντιπροσωπεύει την ταυτότητά μας. Στον βιώσιμο και ποιοτικό κύκλο ανάπτυξης του ελληνικού τουρισμού, που αποτελεί στρατηγική του Υπουργείου Τουρισμού, ο πολιτισμός είναι τουριστικός πόρος υψηλής αξίας. Οφείλουμε να τον διαφυλάξουμε και να τον προστατέψουμε για τις επόμενες γενιές.»

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Βουλγαρία θα φιλοξενήσει την 47η σύνοδο της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2025, ανακοίνωσε σήμερα το υπουργείο Πολιτισμού.
Η πρόταση ψηφίστηκε σήμερα, 31η Ιουλίου, στην 46η σύνοδο της UNESCO στο Δελχί της Ινδίας.
Η βουλγαρική πλευρά έθεσε την υποψηφιότητά της μετά τη σειρά συναντήσεων που είχε ο υπουργός Πολιτισμού Νάιντεν Τοντόροφ με εκπροσώπους διαφόρων χωρών.
Η πρωτοβουλία είχε την υποστήριξη όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων.
Ο υπουργός Τοντόροφ επισήμανε ότι η διοργάνωση της συνόδου θα είναι σημαντική ευκαιρία για όλους τους εμπλεκόμενους στον πολιτισμό και την επιστήμη να συναντηθούν και να ανταλλάξουν εμπειρίες με συναδέλφους από όλο τον κόσμο, και θα ωφελήσει επίσης τις επιχειρήσεις, τους νέους και τη χώρα γενικότερα. “Η υποψηφιότητα της Βουλγαρίας έκανε κάτι που πολλοί θεωρούσαν “αδύνατο” – ένωσε όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα γύρω από έναν σκοπό”, πρόσθεσε.

Στις 30 Ιουλίου, το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε την υποψηφιότητα του καθηγητή Νικολάι Νένοφ για την προεδρία της 47ης συνόδου της Επιτροπής Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και τη διεξαγωγή της στη Σόφια τον Ιούνιο-Ιούλιο 2025.

Ο Νικολάι Νένοφ είναι καθηγητής Μουσειολογίας και Εθνολογίας, διευθυντής του Περιφερειακού Ιστορικού Μουσείου στο Ρούσε. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα είναι ο τομέας πολιτιστικής κληρονομιάς και μουσειολογίας, προβλήματα αστικής εθνολογίας και πολιτιστικού τουρισμού. Είναι ειδικός σε θέματα άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς και λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Ρούσε.

Ο Καθηγητής Νένοφ είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου για την Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά του υπουργείου Πολιτισμού και εκπρόσωπος της Βουλγαρίας για τα θέματα Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, η Διαδρομή του Κρασιού του Δούναβη και η Διαδρομή του Δούναβη στην Εποχή του Σιδήρου.

Η διοργάνωση μιας τόσο σημαντικής εκδήλωσης επισημαίνει τη δέσμευση της χώρας στην προστασία της παγκόσμιας κληρονομιάς και προωθεί την παγκόσμια συνεργασία στην περιοχή, ανακοίνωσε το υπουργείο Πολιτισμού. Πρόσθεσε ότι αυτό θα φέρει σημαντικά οφέλη στη Βουλγαρία, αύξηση του διεθνούς της κύρους, αύξηση του ενδιαφέροντος για τους πολιτιστικούς και φυσικούς χώρους που θα τονώσουν το τουριστικό ρεύμα και την οικονομία, νέες ευκαιρίες για την ενίσχυση των διπλωματικών δεσμών και συνεργασία με άλλες χώρες, αύξηση των ευκαιριών για τη λήψη οικονομικής και τεχνικής βοήθειας από την UNESCO για την προστασία και ανάπτυξη της βουλγαρικών χώρων παγκόσμιας κληρονομιάς.

Στη 47η σύνοδο αναμένονται αντιπροσωπείες από 150 χώρες, σχεδόν 1.500 συμμετέχοντες. Κατά παράδοση, η σύνοδος διεξάγεται σε περίοδο δέκα ημερών τον Ιούνιο και τον Ιούλιο. Παράλληλα με την κύρια σύνοδο, θα διοργανωθούν εξειδικευμένα συνέδρια και εκδηλώσεις από διάφορες χώρες.

Η Βουλγαρία έγινε μέλος της UNESCO στις 17 Μαΐου του 1956. Η τελευταία φορά που διοργάνωσε παρόμοια σύνοδο ήταν το 1985.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ