Το συμβόλαιο του Ουρουγουανού προπονητή με την ΕΠΟ ολοκληρώνεται στις 31 Μαρτίου και με τα τωρινά δεδομένα, θεωρείται σχεδόν απίθανο να παραμείνει στον «γαλανόλευκο» πάγκο. Ουδείς για την ώρα έχει πάρει θέση επίσημα, αλλά έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, με την ομοσπονδία να περιμένει, ουσιαστικά, την έκβαση του χθεσινού αγώνα, για να του προσφέρει ή όχι νέο συμβόλαιο, καταλαβαίνει κανείς πως ο 56χρονος, πιθανότατα, θα αποχαιρετήσει.
Για την επόμενη ημέρα, πάντως, αν, τελικά, αποχωρήσει ο Γκουστάβο Πογέτ, αυτή την ώρα ακούγονται διάφορα ονόματα, αλλά τίποτα χειροπιαστό, αφού ο αποκλεισμός έχει προκαλέσει σοκ, όπως είναι λογικό, και θα πάρει λίγο χρόνο, προκειμένου να δρομολογηθούν οι όποιες εξελίξεις.

Στις συζητήσεις, πάντως, που ήδη έχουν φουντώσει για το ποιος θα ήταν ο ιδανικός αντικαταστάτης του Λατινοαμερικανού, τα ονόματα είναι τα ίδια με εκείνα, που είχαν «παίξει» και τον περασμένο Νοέμβριο, όταν φαινόταν πως το λάδι στο καντήλι του Πογέτ είχε σωθεί μετά τα όσα είχαν συμβεί τότε και πως μόνο μία πρόκριση θα άλλαζε -δραματικά- τα δεδομένα. Ποια είναι αυτά τα ονόματα; Φερνάντο Σάντος, Ιβάν Γιοβάνοβιτς, Μανόλο Χιμένεθ, Μαρίνος Ουζουνίδης και η λίστα αναμένεται να μεγαλώσει…

Για το αν έχει προετοιμαστεί για τα πέναλτι: «Αν δεν κάνω λάθος, κανένας παίκτης μας δεν έχει βρεθεί σε μεγάλη διοργάνωση, εκτός από τον Τζαβέλλα. Δεν θα παίξει ρόλο ο τίτλος του 2004. Δεν μου αρέσουν τα πέναλτι ως προπονητής αλλά αν χρειαστεί να πάμε εκεί, θα είμαστε έτοιμοι. Θα προσπαθήσουμε να κερδίσουμε το παιχνίδι και στα 90 ή στα 120 λεπτά».
Για το αν θα εκπλήξει τον Σανιόλ ή ετοιμάζει την ίδια 11άδα όπως με το Καζακστάν: «Δεν είναι θέμα να εκπλήξω τον αντίπαλο προπονητή. Είναι κάτι που θέλω να δω στη σημερινή προπόνηση. Να δω ποιοι ποδοσφαιριστές είναι το 100% για να επιλέξω το πλάνο μου, οπότε θα περιμένω την προπόνηση».
Για την ατμόσφαιρα: «Το θέμα είναι τι γίνεται στον αγωνιστικό χώρο. Θέλουν οι ποδοσφαιριστές γεμάτα γήπεδα. Θα θέλαμε να παίζουμε εντός έδρας αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο παίζουν ρόλο και όλα θα είναι εκεί. Εκεί θα φανεί τι θα κάνουν οι παίκτες».
Για το αν φανταζόταν, όταν ανέλαβε την Εθνική Ελλάδος, το σημερινό παιχνίδι το οποίο θα κρίνει όλη αυτή την πορεία: «Κάποιες φορές το ποδόσφαιρο είναι unfair. Δεν έχει σημασία τι έχεις κάνει δύο χρόνια αλλά ένα παιχνίδι καθορίζει αυτή την πορεία. Ακόμα και σε ένα πρωταθλήματα μπορεί να έχεις παίξει σε 37 ματς στο πρωτάθλημα και να χάσεις το τελευταίο να χάσεις το πρωτάθλημα. Είμαστε ήρεμοι, ερχόμαστε με τις καλύτερες συνθήκες και δεν έχουμε δικαιολογία. Είμαστε χαρούμενοι με όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα.
Πρέπει να είμαστε πολύ καλοί σε όλα αύριο. Οργανωμένοι στην άμυνα και σωστοί με την μπάλα στα πόδια. Στο ποδόσφαιρο ακόμα και στις λίγες ευκαιρίες, μπορεί να σκοράρουν και τότε θα είναι θέμα. Πρέπει να είμαστε χειρουργικοί στις κινήσεις μας».

«Η Αγγλία είναι πάντα η πρώτη μου προτεραιότητα. Προσπαθώ να επιστρέψω εδώ και λίγο καιρό. Υπάρχει πάντα κάτι εκεί που με κάνει να θέλω να επιστρέψω. Φαίνεται όμως ότι αν δεν είσαι στον κύκλο, οι προπονητές πηγαίνουν από τον έναν σύλλογο στον άλλο και βρίσκουν άλλη δουλειά είτε τα πάνε καλά είτε όχι, και είναι δύσκολο για διαφορετικούς λόγους. Προφανώς, το timing είναι πάντα σημαντικό. Τον επόμενο μήνα, έχω τα play-offs για να πάω στο Euro. Μερικές φορές υπάρχει μια απίστευτη θέση και οι άνθρωποι σε καλούν, και η ομοσπονδία το ξέρει, οπότε δεν κρύβω τίποτα, αλλά αυτή τη στιγμή δεν προτείνω τον εαυτό μου σε κανέναν, είμαι σε εξαιρετική κατάσταση. Τώρα, το συμβόλαιό μου ολοκληρώνεται στις 31 Μαρτίου, με πρόκριση ή μη, που σημαίνει ότι είναι επίσης άβολο γιατί ναι, θέλω να μείνω, αλλά… Η κατάστασή μου είναι ότι έχω λιγότερους από δύο μήνες στο συμβόλαιό μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Τι θα κάνω μετά; Δεν γνωρίζω. Ελπίζω να προκριθώ και αν προκριθώ, τότε μπορώ να πάω, αλλά δεν θέλω να είμαι σε δύσκολη κατάσταση, οπότε η ιδέα μου ήταν να προσπαθήσω να ανανεώσω μακροπρόθεσμα, ίσως μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο και μετά θα δούμε. Αν όχι, η Αγγλία είναι πάντα η πρώτη μου προτεραιότητα. Όταν έφυγα, έφυγα μόνο για έναν λόγο – για να δω κάτι διαφορετικό. Η προπονητική μου καριέρα ήταν στην Αγγλία και είπα: “Εντάξει, το να πάω σε ένα μέρος, αλλά πρέπει να επιστρέψω”. Από τότε βρίσκομαι στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Κίνα, στη Γαλλία, στη Χιλή και τώρα ξανά στην Ελλάδα. Ακολουθώ πολύ τα συναισθήματά μου, τα ένστικτά μου. Μερικές φορές κάνω μια συζήτηση με κάποιον και λέω: “Θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί σου”. Και μερικές φορές λέω: “Όχι”. Είμαι ευθύς, δεν είμαι ο τύπος που θα πει άσε με να το σκεφτώ. Όχι, αν έχω την αίσθηση, τότε θα πω: “Πάμε”. Δεν περίμενα να πάω στη Νότια Αμερική. Με πήραν τηλέφωνο από τη Χιλή, είχα μία υπέροχη αίσθηση και είπα: “Πάμε”, γιατί είχα ένα καλό συναίσθημα. Έτσι λειτουργεί, οπότε ας δούμε», είπε ο Ουρουγουανός ομοσπονδιακός προπονητής της Ελλάδας.

«Συναντώ ακόμα οπαδούς της Λιντς που με ζητούν και θέλουν να επιστρέψω γιατί ήταν μια καλή, στενή σχέση σε μια πολύ, πολύ δύσκολη, μοναδική κατάσταση. Ήμασταν εκεί, στη League One και ξεκινήσαμε τη σεζόν με -15 βαθμούς. Ελπίζω να είναι η τελευταία φορά στη ζωή μου που κερδίζω τα πέντε πρώτα παιχνίδια πρωταθλήματος και έχω 0 βαθμούς. Υπήρχαν νίκες σε αυτό το σερί που ήταν θεαματικές. Υπήρχαν στιγμές που ήταν απίστευτες. Αλλά τότε δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από την Τότεναμ για να βοηθήσω τον Χουάντε Ράμος και έπρεπε να φύγω. Ως προπονητής να πάω από τη League One στην Premier League, να έχω μια διαφορετική εμπειρία. Πάντα λέω ότι χωρίς την εμπειρία του να είμαι με τον Ντένις Γουάιζ στη Λιντς και χωρίς την εμπειρία του Χουάντε Ράμος στην Τότεναμ, δεν θα ήμουν ο προπονητής που είμαι τώρα», πρόσθεσε ο 56χρονος προπονητής και συνέχισε:

«Ξέρω πού θα ζήσω αν επιστρέψω στο Λιντς μια μέρα, σίγουρα, γιατί πήγαινα πολύ το απόγευμα, κάθε εβδομάδα, στο Χάρογκεϊτ. Εκεί θα ήταν η θέση μου. Ακολούθησε η Μπράιτον και μετά ή Σαπντερλντ. Όταν έφτασα στη Σάντεραντ το κύριο πράγμα που ήθελαν από εμένα ήταν να μείνει όρθια και κάναμε κάτι απίστευτο. Ήταν ένα θαύμα που κάναμε. Το δεύτερο πράγμα ήταν να νικήσει τη Νιούκαστλ. Έπαιξα τρεις φορές εναντίον τους, δύο εκτός έδρας και τους νικήσαμε τρεις φορές. Οπότε όσον αφορά τους στόχους μου…τελείωσα! Όταν είσαι μέσα, συνειδητοποιείς πόσο σημαντικός είναι ο σύλλογος για την πόλη. Πόσο σημαντικός είναι ο ανταγωνισμός με τη Νιούκαστλ. Πόσο σημαντικό είναι ακόμη και να φτάσεις σε έναν τελικό κυπέλλου ή να πετύχεις, όπως είπα, τον στόχο. Έχω μερικές πολύ ιδιαίτερες αναμνήσεις. Σίγουρα τα τρία ντέρμπι. Το πρώτο γιατί ήταν το δεύτερο παιχνίδι μου, αλλά τα άλλα δύο ήταν εκτός έδρας και ήταν καταπληκτικά. Η μέρα που σωθήκαμε απέναντι στη Γουέστ Μπρομ εντός έδρας. Το Stadium of Light, ήταν εντυπωσιακό. Και τέλος, η αντίδραση των φιλάθλων όταν πήγαμε στο Γουέμπλεϊ -αν και χάσαμε. Ήμουν πολύ απογοητευμένος γιατί χάσαμε, παρόλο που ήταν από τη Μάντσεστερ Σίτι, αλλά εξακολουθώ να συναντώ ανθρώπους στο δρόμο που θυμούνται. Ένας μου είπε: “Θυμάμαι το ημίχρονο στο Γουέμπλεϊ.” Είπα: “Ημίχρονο;” Μου είπαν: “Ναι γιατί κερδίζαμε 1-0 και δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι».