Τη σημαντική πρόοδο που σημείωσε η χώρα την τελευταία δεκαετία στη μεταρρύθμιση του Κρατικού Προϋπολογισμού –αλλά και την ανάγκη για τη μετάβαση από τα εργαλεία στις αποφάσεις– καταγράφει ειδική μελέτη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), η οποία παρουσιάστηκε σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα με τίτλο «Υλοποίηση Μεταρρυθμίσεων του Πλαισίου Προϋπολογισμού στην Ελλάδα: Προϋπολογισμός Επιδόσεων, Επισκοπήσεις Δαπανών και Εσόδων, Ενσωμάτωση της Περιβαλλοντικής Διάστασης στον Προϋπολογισμό».

Σύμφωνα με την έκθεση, η Ελλάδα έχει μετακινηθεί από έναν προϋπολογισμό που καταγράφει δαπάνες, σε ένα σύστημα που μπορεί να αξιολογεί την αποδοτικότητα αλλά και τις επιπτώσεις των πολιτικών που ασκούνται σε σχέση με το κόστος τους, μέσω του προϋπολογισμού επιδόσεων, της περιβαλλοντικής τους διάστασης (green budgeting) και των επισκοπήσεων δαπανών (spending reviews).

Όπως τόνισε κατά την παρουσίαση της μελέτης ο επικεφαλής Δημόσιας Διοίκησης και Προϋπολογισμού Jón R. Blöndal, η Ελλάδα έχει σημειώσει «αξιοθαύμαστη πρόοδο», αποτελώντας «πηγή έμπνευσης» για άλλες χώρες.

Όπως προκύπτει, με βάση την έκθεση του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα έχει ολοκληρώσει τη φάση της θεσμικής συγκρότησης του νέου μοντέλου προϋπολογισμού. Το επόμενο στάδιο είναι πιο απαιτητικό: η χρήση των εργαλείων για να καθορίζονται πολιτικές, να ανακατανέμονται πόροι και να εντοπίζονται πραγματικές εξοικονομήσεις. Με άλλα λόγια, η επιτυχία της μεταρρύθμισης θα κριθεί πλέον όχι στο πώς σχεδιάζεται ο προϋπολογισμός — αλλά στο πώς χρησιμοποιείται.

Θ. Πετραλιάς: «Τέσσερις μεταρρυθμίσεις σε μία» ενισχύουν την ανθεκτικότητα

Τη μετάβαση αυτή περιέγραψε ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς, επισημαίνοντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για «τέσσερις μεταρρυθμίσεις σε μία»: τον προϋπολογισμό επιδόσεων, τις επισκοπήσεις δαπανών και εσόδων, την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης (green budgeting) και τη λειτουργική ταξινόμηση των δαπανών, μέσω του διεθνούς προτύπου COFOG. Τα εργαλεία αυτά λειτουργούν συμπληρωματικά: τα δεδομένα του προϋπολογισμού επιδόσεων τροφοδοτούν τις επισκοπήσεις δαπανών, ενώ η λειτουργική ταξινόμηση επιτρέπει διεθνείς συγκρίσεις.

Όπως ανέφερε, από το 2022 και εφεξής, ο προϋπολογισμός παρουσιάζεται και σε επίπεδο προγραμμάτων, επιτρέποντας να αποτυπώνεται με σαφήνεια τι χρηματοδοτείται σε κάθε τομέα πολιτικής. Η δημιουργία βάσης δεδομένων για τον προϋπολογισμό επιδόσεων επιτρέπει τη διαχρονική παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας, τον εντοπισμό αδυναμιών και τη λήψη αποφάσεων ανακατανομής πόρων, διασφαλίζοντας την ανθεκτικότητα της οικονομίας και της κοινωνίας χωρίς σπατάλες πολύτιμων πόρων.

Τέτοιοι δείκτες αξιοποιούνται ήδη, όπως ανέφερε, στη δικαιοσύνη για τον ρυθμό εκκαθάρισης υποθέσεων, στην ασφάλιση για τον βαθμό εξυπηρέτησης στα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας, στο πεδίο της ακρίβειας για την αποδοτικότητα των ελέγχων της αγοράς, στην ενέργεια για τη πρόοδο στη διάδοση των ΑΠΕ, ή στην παιδεία για το ποσοστό ολοκλήρωσης των σπουδών των φοιτητών εντός της κανονικής διάρκειας.

Ο υφυπουργός τόνισε ότι τα εργαλεία αυτά «ενισχύουν την ανθεκτικότητα» του κράτους τόσο σε περιόδους κρίσης όσο και σε κανονικές περιόδους.

Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι, χωρίς τη λειτουργική ταξινόμηση, δεν θα ήταν εύκολο να γνωρίζει κανείς με ακρίβεια πόσα πραγματικά δίνει η χώρα για την άμυνα –ώστε να εφαρμοστεί άμεσα η ρήτρα διαφυγής που επέτρεψε μόνιμες παροχές τις οποίες οι νέοι δημοσιονομικοί κανόνες θα απέκλειαν– ούτε να λάβει μέτρα εξοικονόμησης ενέργειας με βάση το νέο σύστημα παρακολούθησης κατανάλωσης στα δημόσια κτίρια.

Στάθηκε επίσης στις επισκοπήσεις δαπανών ως εργαλείο εντοπισμού σπατάλης, αναφέροντας παραδείγματα όπως το Μητρώο Επιδομάτων και η κεντρικοποίηση προμηθειών στην υγεία μέσω της ΕΚΑΠΥ, υπογραμμίζοντας ότι το ζητούμενο είναι η δημιουργία δημοσιονομικού χώρου «χωρίς άκριτες οριζόντιες περικοπές αλλά με στοχευμένες παρεμβάσεις και τρόπο κοινωνικά δίκαιο».

Παράλληλα, όπως ανέφερε και η γγ Δημοσιονομικής Πολιτικής Παυλίνα Καρασιώτου, προωθείται η ψηφιακή αναβάθμιση με στόχο να την ενίσχυση της χρήσης των δεδομένων από όλους. Το επόμενο βήμα, σημείωσε, είναι η πληροφορία να διαχυθεί με πιο φιλικό τρόπο –ακόμη και μέσα από κανάλια κοινωνικής δικτύωσης– ώστε πολίτες αλλά και μέλη του Κοινοβουλίου να βλέπουν καθαρότερα πόσα δαπανώνται, πού και με ποιο αποτέλεσμα.

Κομβικό ρόλο στην επόμενη φάση καλείται να παίξει το νέο πληροφοριακό σύστημα govERP, το οποίο θα τεθεί σε πλήρη λειτουργία με τον προϋπολογισμό του 2027. Η κ. Καρασιώτου το χαρακτήρισε «ραχοκοκαλιά» του νέου μοντέλου χάραξης και παρακολούθησης των προϋπολογισμών, αυτοματοποιώντας διαδικασίες και βελτιώνοντας την παρακολούθηση δαπανών.

ΟΟΣΑ: Η σημασία βρίσκεται στα μεγάλα ποσά

Από την πλευρά του ΟΟΣΑ, ο επικεφαλής Δημόσιας Διοίκησης και Προϋπολογισμού Jón R. Blöndal ανέδειξε τη φιλοσοφία των μεταρρυθμίσεων, επισημαίνοντας ότι η ουσία τους βρίσκεται στη μετατόπιση του ελέγχου στον «σκληρό πυρήνα» των δαπανών. Όπως τόνισε, στους περισσότερους προϋπολογισμούς διεθνώς η συζήτηση περιορίζεται κάθε χρόνο σε μικρές προσαρμογές, ενώ το μεγαλύτερο μέρος δαπανών δεν επανεξετάζεται ουσιαστικά: «Εκεί βρίσκονται τα μεγάλα ποσά», υπογράμμισε, επισημαίνοντας ότι οι επισκοπήσεις δαπανών έχουν σχεδιαστεί ακριβώς για να καλύψουν αυτό το κενό.

Χαρακτήρισε τις μεταρρυθμίσεις «απλές στη σύλληψη αλλά απαιτητικές στην εφαρμογή» και προειδοποίησε ότι οι πιέσεις στα δημόσια οικονομικά θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια λόγω γήρανσης του πληθυσμού, αύξησης δαπανών υγείας, αναγκών άμυνας και περιβαλλοντικών προκλήσεων, καθιστώντας τις παρεμβάσεις αυτές αναγκαίες και όχι «επιλογή».

Τη διεθνή διάσταση έδωσε ο πρέσβης Andrew Wood, μόνιμος αντιπρόσωπος του Ηνωμένου Βασιλείου στον ΟΟΣΑ, τονίζοντας ότι η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα προόδου στη διαφάνεια. Επισήμανε ωστόσο ότι το κρίσιμο είναι η μετατροπή των δαπανών σε αξία για τους πολίτες και όχι απλώς η μείωση του κόστους.

Τι δείχνει η μελέτη

Η μελέτη του ΟΟΣΑ εντοπίζει πολλά δυνατά σημεία για την Ελλάδα: ισχυρή πολιτική βούληση, σταθερή διοικητική ικανότητα και σαφή δομή προγραμμάτων που συνδέονται με συγκεκριμένες πολιτικές. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο ότι τα στοιχεία απόδοσης δεν είναι απλώς διαθέσιμα, αλλά ελέγχονται και βελτιώνονται συστηματικά.

Ωστόσο, το κρίσιμο κενό παραμένει η περιορισμένη αξιοποίηση αυτών των εργαλείων για την κατανομή πόρων. Ο ΟΟΣΑ επιμένει στη σύνδεση απόδοσης και χρηματοδότησης, στην ενίσχυση της πολιτικής και κοινοβουλευτικής χρήσης των δεδομένων, στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στον πυρήνα του προϋπολογισμού και στην αξιοποίηση της επισκόπησης δαπανών για τον εντοπισμό ουσιαστικών εξοικονομήσεων.

«Πράσινος» Προϋπολογισμός: πρωτοπόρος η Ελλάδα

Στο green budgeting, η Ελλάδα αξιολογείται θετικά, κυρίως λόγω της ισχυρής συνεργασίας μεταξύ υπουργείου Οικονομικών και υπουργείου Περιβάλλοντος και της ευρείας –οριζόντιας– εφαρμογής του συστήματος σε όλο το κράτος, σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου περιορίζεται σε λίγους φορείς.

Ο ΟΟΣΑ προτείνει δημιουργία ειδικής δήλωσης «green budget statement» και υποχρεωτική ένταξη τουλάχιστον ενός περιβαλλοντικού στόχου και ενός δείκτη σε κάθε πρόγραμμα υπουργείου, ώστε η πράσινη διάσταση να μην είναι «παράρτημα» αλλά μέρος του πυρήνα της πολιτικής.

Ο υφυπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς τόνισε ότι η Ελλάδα εργάζεται ήδη με τη Διεύθυνση Φορολογικής Πολιτικής για αποτύπωση της περιβαλλοντικής διάστασης και στην πλευρά των εσόδων του προϋπολογισμού.

Επισκοπήσεις δαπανών: αυξάνονται οι απαιτήσεις

Στο πεδίο της επισκόπησης δαπανών (spending reviews) η εικόνα είναι ότι η Ελλάδα διαθέτει ήδη ένα «ώριμο εργαλείο»: οι αξιολογήσεις δαπανών του προϋπολογισμού χρησιμοποιούνται τακτικά, με σαφείς ρόλους μεταξύ φορέων και κίνητρα συμμετοχής των υπουργείων.

Παρόλα αυτά, η έκθεση ανεβάζει τον πήχη: ζητά μεγαλύτερη έμφαση στην εξοικονόμηση πόρων και πιο συστηματική εξέταση της «βάσης» των δαπανών, ενώ ιδιαίτερα σημαντική είναι η πρόταση για cross-cutting spending reviews, δηλαδή αξιολογήσεις που καλύπτουν πολιτικές που εκτείνονται σε πολλά υπουργεία, όπου συχνά υπάρχουν επικαλύψεις και χαμηλή αποδοτικότητα. Τέλος, προτείνεται η δημοσιοποίηση των εκθέσεων ως εργαλείο διαφάνειας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πληρέστερη εικόνα στις συνθήκες της αγοράς κατοικίας στην Ελλάδα έρχεται να δώσει η νέα μελέτη της Alpha Bank, ένα χρόνο μετά την πρώτη συστηματική αποτύπωση των εξελίξεων στην αγορά, που ανέδειξε την πραγματική εικόνα της στεγαστικής κρίσης. Το βασικό ερώτημα που επεδίωξε να απαντήσει η μελέτη είναι πώς μια χώρα με αξιοσημείωτο μέρος του πλούτου της επενδεδυμένο σε ακίνητα και σχετικά υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης όπως η Ελλάδα, αντιμετωπίζει στην παρούσα συγκυρία στεγαστική κρίση.
Ειδικότερα, στη μελέτη αναφέρονται μεταξύ άλλων:

Η «κληρονομιά» της κρίσης και το γηρασμένο κτιριακό απόθεμα

Η επενδυτική άπνοια σε κατοικίες κατά τη διάρκεια της κρίσης εμπόδισε την ανανέωση του φυσικού κεφαλαίου κατοικιών. Οι επενδύσεις σε κατοικίες υποχωρούσαν κατά 25% ετησίως, κατά μέσο όρο, με αποτέλεσμα μέχρι το 2017 να αντιστοιχούν μόλις στο 5% των συνολικών επενδύσεων της χώρας. Από το 2018 και μετά, οι επενδύσεις σε κατοικίες βρίσκονται σε φάση ανάκαμψης, αν και σε σημαντικά χαμηλότερο επίπεδο σε σύγκριση με την προ κρίσης περίοδο.

Συγκεκριμένα, σχεδόν τα δύο τρίτα των κατοικιών έχουν ανεγερθεί πριν το 1990, ενώ μόλις το 2,6% έχει κατασκευαστεί από το ξέσπασμα της κρίσης μέχρι σήμερα. Η ανάγκη εκτεταμένων ανακαινίσεων και ενεργειακών παρεμβάσεων είναι πλέον δεδομένη: έξι στις δέκα κύριες κατοικίες χρήζουν ενεργειακής αναβάθμισης, μια πραγματικότητα που διαμορφώνει τόσο το προφίλ των ιδιωτικών επενδύσεων, όσο και τις κοινωνικές ανάγκες της επόμενης δεκαετίας.

Κενές κατοικίες: μια υποαξιοποιημένη δεξαμενή

Παρά τη στενότητα στην αγορά, το 35% των κανονικών κατοικιών της χώρας παραμένει μη κατοικούμενο – το τρίτο υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται είτε για δευτερεύουσες/εξοχικές κατοικίες (22,5%), είτε για πραγματικά κενά ακίνητα (12%). Αν και οι κενές κατοικίες μειώθηκαν κατά 11,6% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή, ο αριθμός τους παραμένει υψηλός.

Η ανάλυση της Alpha Bank συμπεραίνει ότι οι λόγοι περιλαμβάνουν τις πολλαπλές ιδιοκτησίες και τις δυσχέρειες συνεννόησης μεταξύ ιδιοκτητών/κληρονόμων, το σημαντικό κόστος που συνδέεται με την ανακαίνιση και την ενεργειακή αναβάθμιση και τη σχετικά χαμηλή χρηματοοικονομική απόδοση σε ορισμένες περιπτώσεις, που πιθανώς σχετίζεται με τον υψηλό κίνδυνο αντισυμβαλλομένου. Παρά τα εμπόδια, ένας στους πέντε εξετάζει το ενδεχόμενο να διαθέσει το ακίνητο προς ενοικίαση, στοιχείο που μελλοντικά μπορεί να ενισχύσει την προσφορά.

Η πίεση των μεγάλων αστικών κέντρων

Η υπερσυγκέντρωση πληθυσμού σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παραμένει καθοριστικός παράγοντας της στεγαστικής πίεσης. Περισσότερο από το 70% του πληθυσμού κατοικεί σε πόλεις, κωμοπόλεις και προάστια, ενώ σχεδόν ο μισός πληθυσμός συγκεντρώνεται στα δύο μεγαλύτερα αστικά κέντρα.

Η Αττική, ιδίως, λειτουργεί ως πυρήνας οικονομικής δραστηριότητας: φιλοξενεί το 35% του πληθυσμού, παράγει το 46% του ΑΕΠ και στεγάζει σχεδόν το 40% των επιχειρήσεων. Η ζήτηση για στέγη, σε μια περιοχή όπου η προσφορά αδυνατεί να αυξηθεί με ανάλογους ρυθμούς, εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τη συνεχιζόμενη άνοδο των τιμών αγοράς αλλά και των ενοικίων.

Αύξηση ικανοποίησης αλλά και ανησυχία για το μέλλον

Η νέα, επαναληπτική, έρευνα καταγράφει βελτίωση της ικανοποίησης από την τρέχουσα κατοικία (+9%), κυρίως μεταξύ των ιδιοκτητών. Οι ενοικιαστές, αντίθετα, παραμένουν η λιγότερο ικανοποιημένη κατηγορία, κάτι που ενδεχομένως συνδέεται με την πίεση στα ενοίκια.

Το ποσοστό των ερωτηθέντων που αναμένουν αύξηση ενοικίων είναι σχεδόν το ίδιο (~70%) ανεξαρτήτως καθεστώτος κατοικίας. Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί ότι το αντίστοιχο ποσοστό των εκμισθωτών (59%) είναι σημαντικά χαμηλότερο σε σύγκριση με τους ενοικιαστές, αλλά και με το συνολικό μέσο όρο του δείγματος.
Μεταβολή καταγράφεται και στην αντίληψη των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές και τα ενοίκια: η μεγέθυνση της οικονομίας διαμοιρασμού, ειδικά σε συγκεκριμένες περιοχές, αναγνωρίζεται ως ο πλέον σημαντικότερος παράγοντας, με τις κυβερνητικές πολιτικές να ακολουθούν.
Παρά τις πιέσεις, η πρόθεση αγοράς κατοικίας αυξάνεται κατά 8% και κατά 13% μεταξύ των ενοικιαστών.

Το πρόγραμμα «Σπίτι μου II» και οι νέες δυναμικές

Το ενδιαφέρον για το πρόγραμμα «Σπίτι μου II» είναι υπαρκτό αλλά όχι καθολικό. Το 24% των ενδιαφερομένων είχε υποβάλει ή σχεδίαζε να υποβάλει αίτηση την περίοδο διεξαγωγής της έρευνας, ενώ το 45% αποκλείει αυτό το ενδεχόμενο, κυρίως λόγω εισοδηματικών και ηλικιακών κριτηρίων. Ωστόσο, η γενική αποδοχή του προγράμματος παραμένει υψηλή, με το 66% να συμφωνεί με τη φιλοσοφία του.

Προς μια νέα στεγαστική πολιτική

Τα δεδομένα συγκλίνουν σε ένα σαφές συμπέρασμα: το στεγαστικό ζήτημα στην Ελλάδα αποτελεί, πρωτίστως, πρόβλημα προσφοράς. Η αντιμετώπισή του απαιτεί μια συνεκτική στρατηγική.
Η συγκέντρωση των ευκαιριών απασχόλησης σε περιορισμένο αριθμό μεγάλων πόλεων έχει ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση της ζήτησης για κατοικία στις περιοχές αυτές, οδηγώντας σε άνοδο των τιμών και των ενοικίων. Η ένταξη νέων περιοχών στον πολεοδομικό σχεδιασμό, σε συνδυασμό με την ενίσχυση της αποκέντρωσης και τη διεύρυνση της εξ αποστάσεως εργασίας, δύνανται να συμβάλουν στην αποκλιμάκωση των πιέσεων στην οικονομικά προσιτή στέγαση.
Οι μηχανισμοί αυτοί επιτρέπουν τη γεωγραφική διάχυση της ζήτησης, τη μείωση του κόστους μετακίνησης, την έμμεση αύξηση της προσφοράς κατοικιών και την αποδυνάμωση της σχέσης μεταξύ τόπου εργασίας και αγορών κατοικίας που βρίσκονται υπό πίεση. Παράλληλα, ενισχύεται η οικονομική βιωσιμότητα της περιφέρειας και αναζωογονείται η τοπική οικονομία.
Είναι προφανές ότι μέτρα όπως φορολογικές ελαφρύνσεις για εταιρείες που απασχολούν προσωπικό εξ αποστάσεως σε μόνιμη βάση, καθώς και κίνητρα για ιδιοκτήτες που διαθέτουν ακίνητα προς ενοικίαση σε μεγάλες πόλεις προκειμένου να μετεγκατασταθούν σε μικρότερες περιοχές, μπορούν να αποδώσουν σημαντικά οφέλη.
Οι παράγοντες που εμποδίζουν τη διάθεση κλειστών κατοικιών στην αγορά διακρίνονται σε δύο ομάδες. Η πρώτη αφορά τις πολλαπλές ιδιοκτησίες, τις δυσχέρειες συνεννόησης μεταξύ ιδιοκτητών/κληρονόμων, το κόστος ανακαίνισης και ενεργειακής αναβάθμισης και τη χαμηλή χρηματοοικονομική απόδοση σε συνθήκες αυξημένου κινδύνου αντισυμβαλλομένου. Η δημιουργία μητρώου συναλλακτικής συμπεριφοράς θα μπορούσε να περιορίσει αυτόν τον κίνδυνο, ενώ τα ήδη εφαρμοζόμενα μέτρα κινούνται στη σωστή κατεύθυνση.
Η δεύτερη ομάδα σχετίζεται με τον προσωρινό χαρακτήρα της μη αξιοποίησης. Ένας στους πέντε ιδιοκτήτες δηλώνει πρόθεση να ενοικιάσει το ακίνητο στο άμεσο μέλλον, 6% να το πωλήσει, ενώ περίπου το 15% το διατηρεί κλειστό για μελλοντική χρήση. Στην πρώτη περίπτωση, επιπρόσθετα φορολογικά κίνητρα μπορούν να επιταχύνουν τη διάθεση των ακινήτων στην αγορά.
Η πιο πρόσφατη σειρά κυβερνητικών μέτρων στοχεύει στη διευκόλυνση της αξιοποίησης κενών ή αναξιοποίητων ακινήτων. Ωστόσο, απαιτείται περαιτέρω έρευνα και χαρτογράφηση των κλειστών ακινήτων, βάσει στοιχείων του Κτηματολογίου και της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, ώστε να καταστεί δυνατός ο σχεδιασμός στοχευμένων στεγαστικών πολιτικών ανά δήμο και περιοχή.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μέση ηλικία του πληθυσμού της ΕΕ έφθασε την 1η Ιανουαρίου 2024 τα 44,7 χρόνια, ανακοινώθηκε από τη Eurostat. Αυτό σημαίνει πως ο μισός πληθυσμός της ΕΕ ήταν την ημερομηνία αυτή μεγαλύτερος από τα 44,7 έτη, ενώ ο άλλος μισός ήταν νεώτερος. Στο σύνολο της ΕΕ, η μέση ηλικία κυμαίνεται από τα 39,4 χρόνια στην Ιρλανδία μέχρι τα 48,7 χρόνια στην Ιταλία.
Η μέση ηλικία αυξήθηκε κατά 2,2 χρόνια από το 2014, όταν ήταν 42,5 χρόνια. Αυξήσεις της μέσης ηλικίας καταγράφηκαν σε όλες τις χώρες της ΕΕ, εκτός από τη Μάλτα (-0,7 έτος) και τη Γερμανία (0,1 έτος).
Η γήρανση του πληθυσμού, σύμφωνα με τη Eurostat, ήταν πιο έντονη στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Πορτογαλία και τη Σλοβακία, όπου η μέση ηλικία αυξήθηκε κατά 4 χρόνια. Η μέση ηλικία του πληθυσμού στην Κύπρο, την Ισπανία και την Πολωνία αυξήθηκε κατά 3,8 χρόνια. Η μέση ηλικία του πληθυσμού στην Ελλάδα ήταν την 1η Ιανουαρίου 2024, σύμφωνα με την Eurostat, τα 46,9 χρόνια.
Την 1η Ιανουαρίου 2024, η μέση ηλικία του πληθυσμού που έχει γεννηθεί στην ΕΕ ήταν 2 χρόνια υψηλότερη από αυτή του πληθυσμού που έχει γεννηθεί εκτός της ΕΕ (45,1 έτη έναντι 43,1 ετών).
Σε σύγκριση με τους κατοίκους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν γεννηθεί μέσα στην ΕΕ, οι κάτοικοι που έχουν γεννηθεί εκτός αυτής υπερεκπροσωπούνται στις ηλικίες από 20 έως 54 ετών, ενώ υποεκπροσωπούνται τόσο στις νεώτερες όσο και στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες. Συνολικά 59,7% των κατοίκων της ΕΕ που γεννήθηκαν στο εξωτερικό ήταν μεταξύ των ηλικιών 20 και 54, σε σύγκριση με 42,1% των κατοίκων που γεννήθηκαν μέσα στην ΕΕ.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ