Στις αναμνήσεις που έχει ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο αναφέρθηκε ο Τάκης Λεμονής, ο οποίος έχει υπηρετήσει επί σειρά ετών τον Ολυμπιακό (τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής αργότερα). Ο 66χρονος τεχνικός έκανε δηλώσεις στη Nova με αφορμή την αποψινή μονομαχία των δύο ομάδων, η οποία αναμένεται να είναι η τελευταία τους στο «Απ. Νικολαΐδης».

«Είναι τέλος εποχής. Ένα γήπεδο που εγώ προσωπικά και σαν ποδοσφαιριστής, προπονητής και ως παιδί το έχω ζήσει αρκετά. Ήταν ένα γήπεδο που πραγματικά χαιρόσουν να παίζεις μπάλα. Υπήρχαν οπαδοί και των δύο ομάδων, πάντα είχαμε πολλούς οπαδούς του Ολυμπιακού που κατάφερναν και έβρισκαν εισιτήρια. Είναι ένα από τα πιο όμορφα γήπεδα για εμένα. Αν μπορούσε να βρεθεί λύση ώστε να γίνει ένα μεγάλο γήπεδο, τότε θα ήταν το καλύτερο για τον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Το είχα ζήσει και ως οπαδός του Ολυμπιακού. Τότε ήταν η Θύρα 13 και η 14. Στο μισό πέταλο ήταν οι Παναθηναϊκοί και στο άλλο μισό οι Ολυμπιακοί. Αργότερα μετακόμισαν στην απέναντι Θύρα οι φίλοι του Ολυμπιακού. Εχω ζήσει και ντέρμπι ως φίλαθλος,, τα πιο ωραία σαν παίκτης και προπονητής. Αυτό το βήμα θα δώσει μια βάση, όπως έδωσε και το “Καραϊσκάκης” στον Ολυμπιακό. Να ξαναγίνει ο σύλλογος που ήταν, γιατί κακά τα ψέματα, και οι ίδιοι οπαδοί του Ολυμπιακού οι πιο παλιοί που είμαστε, πρωτάθλημα με δυνατό Παναθηναϊκό, σημαίνει κάτι διαφορετικό. Οπότε μας “καίει” και εμάς να ξαναγίνει ο Παναθηναϊκός μεγάλος, για να έχει αξία η νίκη», ανέφερε ο έμπειρος τεχνικός.

«Βόμβα» στη Ραντνίσκι, μία ημέρα πριν από το παιχνίδι με τη Βοϊβοντίνα για την τελευταία αγωνιστική της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος στη Σερβία, καθώς ο Τάκης Λεμονής απομακρύνθηκε από την τεχνική ηγεσία της ομάδας, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Mozzart Sport».
Συγκεκριμένα, η απόφαση της διοίκησης ελήφθη παρά το θετικό σερί που είχε κάνει η ομάδα μέσα στον Φεβρουάριο, καθώς φαίνεται ότι τα αρνητικά αποτελέσματα των τελευταίων ημερών, με τις τρεις συνεχόμενες ήττες, και η επιστροφή της στη ζώνη του υποβιβασμού οδήγησαν σε αυτήν την εξέλιξη.
Μάλιστα, αυτή θα είναι η τρίτη αλλαγή προπονητή της Ραντνίσκι την εφετινή σεζόν και, πλέον, το βάρος πέφτει στην επόμενη ημέρα και στην αντίδρασή της ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος.
Να τονιστεί ότι ο 66χρπονος άλλοτε προπονητής του Ολυμπιακού είχε αναλάβει καθήκοντα τον περασμένο Δεκέμβριο και σε 11 αγώνες κατέγραψε 5 νίκες, 2 ισοπαλίες και 4 ήττες.

Τα πρώτα «διπλά» του Ολυμπιακού στο Champions League, με τον ίδιο στον πάγκο, σε Βρέμη και Ρώμη έβαλαν τα γερά θεμέλια κι έχτισαν την απαιτούμενη ψυχολογική ώθηση στον Ολυμπαικό για να κατακτήσει αρκετά χρόνια μετά το Conference League, όπως τόνισε ο Τάκης Λεμονής σε μεγάλη του συνέντευξη στην Mozzart Sport. Ο πολύπειρος προπονητής, που πλέον εργάζεται στη Ραντνίτσκι, αναφέρθηκε στη συνεργασία του τον Τζόρτζεβιτς και τον Κοβάτσεβιτς, τις μάχες του με Μπάγεβιτς και Γιοβάνοβιτς, τη γνωριμία με τον Σερ Άλεξ, το ραντεβού με τον Κόκκαλη, αλλά και το φετινό ελληνικό πρωτάθλημα. Αναλυτικά, μίλησε για:

-την ποδοσφαιρική του καριέρα: «Στην πραγματικότητα ξεκίνησα ως εξτρέμ. Και μετά, στα τελευταία χρόνια της καριέρας μου, μετακινήθηκα στη μέση του γηπέδου. Πιο τεχνικά καλός παρά δυνατός. Θα έλεγα πως έμοιαζα με τον Μέσι (γέλια). Αστειεύομαι φυσικά. Δεν ξέρω πώς να βρω τη σωστή σύγκριση, αλλά ήμουν ο τύπος του παίκτη που του άρεσε περισσότερο να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του. Δεν ήμουν “δολοφόνος”. Μου άρεσε να οργανώνω το παιχνίδι και να δημιουργώ ευκαιρίες για τους συμπαίκτες μου στην επίθεση. Τελείωσα την καριέρα μου στα 34. Πήρα αυτή την απόφαση κυριολεκτικά από τη μια μέρα στην άλλη. Πάντα πίστευα ότι αν δεν έπαιρνα μια καλή προσφορά από μια καλή ομάδα, θα τα παρατούσα. Δεν μου άρεσαν οι προσφορές που είχα εκείνη τη στιγμή, οπότε… Το εγώ μου τσακίστηκε λίγο, νομίζω ότι έκανα λάθος. Θα μπορούσα σίγουρα να παίξω άλλα δύο χρόνια».

-τη συνεργασία με τον Τόζα Βεσελίνοβιτς: «Ήταν ο μέντοράς μου! Ήρθα στον Ολυμπιακό σε ηλικία 18 ετών. Πριν από αυτό ήμουν ο… νούμερο 13 στην πέμπτη κατηγορία και μετά από δύο μήνες με έβαλε να παίξω έναν ευρωπαϊκό αγώνα εναντίον της Λέφσκι Σόφιας. Και όχι μόνο εγώ, αλλά και μια ομάδα παιδιών στην ηλικία μου. Μόνο εκ των υστέρων συνειδητοποίησα τι είδους χαρακτήρας χρειάζεται για να το κάνει αυτό ένας προπονητής. Του είμαι πολύ ευγνώμων και, ως ποδοσφαιριστής, αναμφίβολα, του οφείλω τα περισσότερα».

-τα πρώτα προπονητικά βήματα στην Αγγλία: «Ήθελα να πάρω το πρώτο μου πτυχίο προπονητικής εκεί. Μου αρέσει πολύ η ποδοσφαιρική τους φιλοσοφία και φυσικά η ατμόσφαιρα, αν και δεν ήμουν οπαδός αυτού του στυλ παιχνιδιού εκείνη την εποχή. Ήταν το μάθημα FA τους, για αρχάριους σε όλο τον κόσμο, διαρκούσε 25 ημέρες, νομίζω ότι ήταν Αύγουστος του 1995. Και ήταν μια φανταστική εμπειρία. Κάθε μέρα ξεκινάγαμε στις οκτώ το πρωί, συνάντηση μιας ώρας, προετοιμασία για το τι θα κάναμε πρακτικά, μετά στο γήπεδο μέχρι τη 1 μ.μ., διάλειμμα μιας ώρας για μεσημεριανό, μετά ξανά στο γήπεδο και μετά μιλούσαμε για το τι κάναμε, όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και σχολιάζοντας τι έκαναν οι άλλοι. Κάθε μέρα ήταν σαν ένα είδος εξετάσεων, έχασα πολύ βάρος μετά από αυτό το μάθημα, αλλά έμαθα πολλά και ήταν ένα καλό σημείο εκκίνησης. Αργότερα, πήρα όλα τα άλλα απαραίτητα πτυχία για να μπορέσω να ξεκινήσω την προπονητική μου μόνος μου».

-τις αναμετρήσεις με τη Μαν. Γιουνάιτεντ του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον: «Πιθανώς ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας μου, αλλά όχι μόνο λόγω του μεγέθους του Σερ Άλεξ, αλλά και επειδή είμαι οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από παιδί. Η γνωριμία με τον Φέργκιουσον ήταν μια πραγματικά μοναδική εμπειρία, γιατί μόνο τότε μπορείς να καταλάβεις τη μακρά καριέρα του. Από τον σεβασμό με τον οποίο αντιμετωπίζει τους αντιπάλους του. Με κάλεσε στο γραφείο του και έδειξε μεγάλη γνώση του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν γιατί αλλάζουν τόσο συχνά προπονητές στην Ελλάδα. Εκείνη την εποχή, στην Αγγλία ήταν λίγο πολύ ακατανόητο να συμβαίνουν τέτοια πράγματα εκεί. Μου είπε πολλά για την καριέρα του, μεταξύ άλλων, για εκείνο το περίφημο γκολ που του έσωσε τη δουλειά στον δεύτερο χρόνο της δουλειάς του στο Ολντ Τράφορντ. Δέχτηκε μεγάλη πίεση για να κερδίσει εκείνο το παιχνίδι, στο 89ο λεπτό έβαλε έναν παίκτη από τον πάγκο, έτρεξε στην περιοχή του πέναλτι και σημείωσε ιστορικό γκολ. Ο άνθρωπος είναι αφοσιωμένος στο ποδόσφαιρο, θυμάμαι ότι οι συνάδελφοί του χτύπησαν την πόρτα μας και είπαν: Παιδιά, πάμε, το παιχνίδι πρέπει να ξεκινήσει. Λοιπόν, περισσότερο από μια δεκαετία μετά την αποχώρησή του, ακόμη και μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα προπονητών, όπως ο Μουρίνιο ή ο Φαν Χάαλ, δεν κατάφεραν καν να έρθουν κοντά στις επιτυχίες του. Νομίζω ότι αυτά τα τείχη εξακολουθούν να ζουν με το πνεύμα του Σερ Άλεξ να αιωρείται πάνω από κάθε προπονητή».

-το 0-0 με την Μπαρτσελόνα: «Ήταν ένα απίστευτο επίτευγμα, επειδή η Μπαρτσελόνα δεν είχε τελειώσει αγώνα στη φάση των ομίλων του Champions League χωρίς να σκοράρει γκολ. Είναι αλήθεια, είχαν μερικές μεγάλες φάσεις, ήμασταν λίγο τυχεροί και είχαμε έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα, αλλά παίξαμε καλά σε εκείνον τον αγώνα και οι οπαδοί μας ήταν πολύ ικανοποιημένοι».

-το διπλό στη Βρέμη που έσπασε την κατάρα για τον Ολυμπιακό: «Νομίζω ότι αυτή η νίκη άλλαξε την ιστορία του Ολυμπιακού, επειδή πριν από αυτό είχαμε 32 συνεχόμενα παιχνίδια στο Champions League εκτός έδρας χωρίς νίκη. Και αυτό ήταν ένα μεγάλο βάρος για όλους μας. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μας κορόιδευαν επίσης για αυτό το θέμα. Φυσικά, ο Ολυμπιακός είχε παίξει προηγουμένως με τον Μπάγεβιτς στα προημιτελικά, αλλά ούτε εκείνη τη σεζόν κέρδισε μακριά από κανέναν. Για μένα, ήταν κάτι που έπρεπε να σταματήσει, ήμουν εμμονικός με αυτό. Έτσι, πριν από την έναρξη της προετοιμασίας, πήγα στον τότε πρόεδρο Κόκκαλη. Και τον ρώτησα: ‘Ποιος θέλετε να είναι ο στόχος μας την επόμενη σεζόν; Θέλετε να πάρουμε έναν ακόμη τίτλο στην Ελλάδα ή να κάνουμε μια σημαντική πορεία στην Ευρώπη;’ Του είπα: ‘Έχω κουραστεί να ακούω άλλα πράγματα. Δεν το αντέχω. Πρέπει να το αλλάξουμε αυτό’. Και μετά με ρώτησε τι πρότεινα… Πήγα σε εκείνη τη συνάντηση πολύ καλά προετοιμασμένος. Έφερα μια λεπτομερή ανάλυση των αγώνων μας στο Champions League και στο εγχώριο πρωτάθλημα. Η διαφορά ήταν τεράστια. Στην Ελλάδα περνάμε το 90% του χρόνου μπροστά στην περιοχή πέναλτι του αντιπάλου, και το Champions League είναι σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο. Χρειαζόμασταν ένα διαφορετικό προφίλ παικτών. Ο Ολυμπιακός έπαιζε πάντα με ένα “παλιομοδίτικο δεκάρι”, είχαμε ακόμη και μερικούς σπουδαίους, όπως ο Τζιοβάνι ή ο Ριβάλντο, αλλά έπρεπε να αλλάξουμε το στυλ. Και μετά είπα στον πρόεδρο – χρειαζόμαστε νέους παίκτες για αυτό, όχι μεγάλα ονόματα, αλλά καλούς παίκτες. Και φέραμε τον Ντάρκο Κοβάσεβιτς, τον Λούα Λούα… Υπήρχε και αντίπαλος μέσα στην ομάδα».

-τη σιγουριά του για την επιτυχία εκείνης της ομάδας: «Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη μέρα της προπόνησης στην Αυστρία. Πήγα στο δωμάτιο για να κάνω ένα ντους, μετά κάπνιζα ακόμα, άναψα ένα τσιγάρο και είπα: Αυτό ήταν! Έχουμε μια φανταστική ομάδα! Ήταν η πρώτη φορά από την πρώτη προπόνηση που ένιωσα τόσο δυνατός, γιατί είδα πώς θα λειτουργούσε. Μετά γυρίσαμε σπίτι και στον πρώτο αγώνα ελέγχου χάσαμε από τον Πανιώνιο με 0-1. Ο πρόεδρος φυσικά ρώτησε τι συνέβαινε, αλλά απάντησα: «Έχετε την καλύτερη ομάδα που είχατε ποτέ».» Ακόμα και πριν από το ταξίδι στη Βρέμη, παίξαμε ένα πολύ μέτριο παιχνίδι εναντίον του Άρη στη Θεσσαλονίκη με 1-1, δεχθήκαμε ένα γκολ στο τέλος και η ατμόσφαιρα δεν ήταν η καλύτερη. Αλλά μετά λάμψαμε εναντίον της Βέρντερ, και 15 μέρες αργότερα νικήσαμε και τη Λάτσιο εκτός έδρας. Ωστόσο, το καλύτερο παιχνίδι, όχι μόνο σε αυτόν τον κύκλο, αλλά ίσως και στην προπονητική μου καριέρα, το παίξαμε εναντίον της Ρεάλ στο Μπερναμπέου. Από το δέκατο λεπτό είχαμε έναν παίκτη λιγότερο λόγω της τιμωρίας του Τοροσίδη. Και μέχρι το 75ο λεπτό προηγούμασταν με 2-1. Στο τέλος, πήγαμε όλοι στην περιοχή τους και σκόραραν για εμάς από τις αντεπιθέσεις για το τελικό 4-2. Ήταν η Ρεάλ με τους Ραούλ, Φαν Νίστελροϊ, Ρομπίνιο, Γκούτι, Σνάιντερ. Αξέχαστος αγώνας!».

-το Conference League του Ολυμπιακού: «Το ονειρευόμουν! Θυμάμαι να οδηγώ το αυτοκίνητο και να ακούω τη ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, όταν ο Κώστας Κεντέρης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 200 μέτρα. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και σκέφτηκα γιατί να μην κερδίσουμε το Champions League; Λοιπόν, είναι το Conference League, αλλά τα καταφέραμε, πήραμε το ευρωπαϊκό τρόπαιο! Και, πάλι, νομίζω ότι το σημείο καμπής έγινε εκείνη τη σεζόν με εκείνες τις νίκες στη Βρέμη και τη Ρώμη».

-τη νίκη-πρωτάθλημα επί της ΑΕΚ με 4-3 τη σεζόν 2001/02: «Αυτά είναι παιχνίδια όπου δεν υπάρχει αύριο. Θυμάμαι κάθε στιγμή εκείνου του Σαββατοκύριακου. Η μεγαλύτερη εντύπωση ήταν όταν πήραμε το λεωφορείο από το ξενοδοχείο για το στάδιο. Προς το Ολυμπιακό Στάδιο, από το κέντρο της Αθήνας, όπου ξεκινήσαμε, μας ακολουθούσαν σε όλη τη διαδρομή οπαδοί με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Και στο λεωφορείο, δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια. Η μουσική ήταν ενισχυμένη στο μέγιστο, οι Βραζιλιάνοι μας, είχαμε μερικούς από αυτούς, έφεραν αυτά τα τύμπανα bongo και τα χτύπησαν. Κυριολεκτικά ήταν σαν να πηγαίναμε σε πόλεμο. Όταν κατεβήκαμε από το λεωφορείο, είπα στους βοηθούς μου: “Αν δεν το έχετε προσέξει, έχουμε ήδη κερδίσει αυτό το παιχνίδι”. Μπορούσα ήδη να το διαβάσω στα μάτια των παικτών μου. Ήμουν απόλυτα ήρεμος. Ήταν η πρώτη φορά που δεν είπα τίποτα για τακτική στους παίκτες μου πριν από το παιχνίδι. Απλώς έγραψα και τα 27 ονόματά τους στον πίνακα και είπα: Αυτή είναι η ομάδα που ξεκινάει σήμερα».

-τον χαμένο τελικό με την ΑΕΚ λίγες μέρες μετά: «Με ρωτάτε συνέχεια για επιτυχίες και νίκες, αλλά οι μεγάλες ήττες είναι στην πραγματικότητα αυτές που με έκαναν καλύτερο. Με έκαναν να αναλύσω, να αμφισβητήσω τον εαυτό μου. Ίσως η πιο οδυνηρή ήρθε επτά ημέρες μετά από εκείνη τη νίκη, στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, επίσης εναντίον της ΑΕΚ. Ήμουν πολύ αλαζόνας στην προετοιμασία για εκείνο το παιχνίδι, εξακολουθούσαμε να απολαμβάνουμε τη νίκη, δεν προετοίμασα καλά την ομάδα για αντεπιθέσεις… Είναι όλα φυσιολογικά για το ποδόσφαιρο, η καριέρα κάθε προπονητή είναι υφασμένη από επιτυχίες και αποτυχίες, είναι σημαντικό να μαθαίνεις από τα πάντα».

-τη συνεργασία του με Τζόρτζεβιτς και Κοβάτσεβιτς: «Δεν είχα ποτέ το παραμικρό πρόβλημα με κανέναν από αυτούς τους σπουδαίους παίκτες. Γιατί για να είσαι σπουδαίος παίκτης, πρέπει να είσαι σπουδαίος επαγγελματίας. Έτσι ήταν ο Ριβάλντο, για παράδειγμα, πάντα ο πρώτος στην προπόνηση, ο τελευταίος που έφευγε από την προπόνηση, πάντα σε επιπλέον προπόνηση. Ακόμα και εκείνα τα χρόνια που πολλοί πίστευαν ότι ήρθε στον Ολυμπιακό μόνο και μόνο για να εκπληρώσει το συμβόλαιό του. Ο Τζόλε ήταν ένας απίστευτος παίκτης, ένας από τους καλύτερους στην ιστορία του συλλόγου. Ήταν ο ηγέτης. Όσο για τον Ντάρκο, ήρθε στον σύλλογο σε ηλικία 33 ετών. Όταν ένας από τους σπουδαιότερους ξένους που έχουν παίξει ποτέ για αυτόν τον σύλλογο προπονείται έτσι, τι μπορούν να κάνουν οι νεότεροι παρά να ακολουθήσουν αυτό το παράδειγμα; Θυμάμαι ακριβώς, όταν παίξαμε τον τελικό του Super Cup την Τετάρτη, και το Σαββατοκύριακο είχαμε έναν αγώνα στο πρωτάθλημα, ο οποίος ήταν προτεραιότητα για μένα και είχα ήδη αποφασίσει να κρατήσω όλους τους παίκτες της πρώτης ομάδας για το Σαββατοκύριακο, ακόμη και στο πρωτόκολλο να μην τους συμπεριλάβω. Ο Ντάρκο είχε ακόμη και έναν ελαφρύ τραυματισμό και δούλευε ατομικά. Και την ημέρα του αγώνα, ήρθε σε μένα και μου είπε: ‘Κόουτς, ξέρω ότι δεν είχες σχεδιάσει να παίξω, αλλά πρέπει να είμαι στον πάγκο, δεν θα έπρεπε να είναι κακό, αν το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, θα είμαι εκεί για να βοηθήσω’. Γι’ αυτό, μεταξύ άλλων, ήταν ένας σπουδαίος παίκτης. Οι κινήσεις του στην περιοχή του πέναλτι είναι για σεμινάρια για νεαρούς επιθετικούς. Απλώς για να το παρακολουθώ και να το απορροφώ».

-τις μάχες με Μπάγεβιτς και Γιοβάνοβιτς: «Όταν ξεκίνησα την προπονητική μου καριέρα, ο Ντούσαν ήταν ένας προπονητής που εκτιμούσα και θαύμαζα. Επομένως, όταν αποφάσισα να κάνω αυτή τη δουλειά, νομίζω ότι ήταν γύρω στο 1996, 1997, πήγα στο προπονητικό κέντρο του Ολυμπιακού και μίλησα μαζί του. Ήθελα να δω πώς το κάνει. Μπορεί να φαίνεται απρόσιτος άνθρωπος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος. Έχω μάθει πολλά από αυτόν. Μου αρέσει επίσης πολύ ο Γιοβάνοβιτς, είμαι πολύ χαρούμενος που τα πάει καλά με την εθνική ομάδα. Όταν κερδίσαμε τον τίτλο με την Ομόνοια, ήταν μια μεγάλη επιτυχία, αλλά ίσως η πιο αγχωτική περίοδος στην προπονητική μου καριέρα. Εκεί, περισσότερο από το τακτικό κομμάτι της δουλειάς, ασχολήθηκα με τον έλεγχο των τεράστιων συναισθημάτων που ήταν γύρω μας, ειδικά με τους απίστευτους οπαδούς. Στο τέλος ήταν υπέροχα, ειδικά όταν νικήσαμε τον Απόλλωνα τρεις φορές σε δύο μήνες – στο τέλος της κανονικής περιόδου και τις δύο φορές στα πλέι οφ».

-το φιλικό της Ελλάδας με την Παραγουάη: «Δυστυχώς, εκείνο το παιχνίδι δεν προβλήθηκε στην τηλεόραση. Είδα τον αγώνα Σερβία εναντίον Ισπανίας. Έχετε εξαιρετικούς παίκτες, αλλά είναι άλλο επίπεδο, εξακολουθούν να είναι ανάμεσα στα τρία κύρια φαβορί για την κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος. Μου αρέσει πολύ αυτό που κάνει ο Ιβάν στην εθνική ομάδα. Σε πολλούς δεν αρέσει, αλλά εγώ το θεωρώ σπουδαίο. Η Ελλάδα έπαιζε πάντα για να ‘κλέβει’ το παιχνίδι, ήταν πολύ προσεκτική στην άμυνα και στις αντεπιθέσεις, και άλλαξε πολλά από αυτά τα πράγματα. Θα είναι πολύ συναρπαστικές οι αναμετρήσεις μεταξύ των δύο εθνικών μας ομάδων το φθινόπωρο στο League of Nations».

-το αν το Euro 2004 είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θαύμα: «Λοιπόν, Αυτό ή η Λέστερ; Τώρα, το ερώτημα είναι ποιο είναι μεγαλύτερο. Ένα θαύμα, φυσικά, με την έννοια ότι κανείς δεν ήλπιζε ότι θα φτάναμε έστω και στα μισά του δρόμου, αλλά όταν το βλέπεις από αυτή την οπτική γωνία, κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν το άξιζε. Παίξαμε ως ομάδα, είχαμε μια δυνατή άμυνα, αλλά και παίκτες ικανούς να μετατρέψουν τις ελάχιστες ευκαιρίες σε γκολ. Ο Ότο Ρεχάγκελ απέκτησε μια βάση παικτών και επέμεινε με αρχές, είχε απεριόριστη εμπιστοσύνη, δεν τους άλλαξε με κανένα κόστος, ακόμα κι αν υπήρχαν μερικοί παίκτες που πολλοί πίστευαν ότι είχαν θέση στην εθνική ομάδα λόγω της ποιότητάς τους, όπως ο Ζήκος ή ο Στολτίδης».

-το φετινό ελληνικό πρωτάθλημα: «Γενικά, προτιμώ ένα πρωτάθλημα με 18 ομάδες, δύο γύρων και χωρίς πλέι οφ. Νομίζω ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι το πιο δίκαιο. Με αυτόν τον τρόπο, μπορείς να είσαι φανταστικός για εννέα μήνες και μετά να σου συμβούν κάποιοι τραυματισμοί ή κάτι τέτοιο σε μια κρίσιμη περίοδο της σεζόν. Αλλά, έτσι είναι τα πράγματα και πρέπει να το δεχτούμε. Είναι ελκυστικό για την τηλεόραση, άλλωστε, είναι φανταστικό για κάποιον να παρακολουθεί τον αγώνα, ή στην προκειμένη περίπτωση τρεις ομάδες, οι οποίες έχουν σχεδόν ίδιες πιθανότητες να κερδίσουν τον τίτλο. Έτσι είναι παντού στην Ευρώπη. Η ΑΕΚ έχει μια μικρή διαφορά. Νομίζω ότι καμία από τις ομάδες δεν έχει δείξει απόλυτη σταθερότητα από την αρχή της σεζόν, όλες είχαν κάποια σκαμπανεβάσματα. Η ΑΕΚ έχει ένα μικρό πλεονέκτημα βαθμών, αλλά στο τέλος, όποιος έχει τους λιγότερους τραυματισμούς και απουσίες σημαντικών παικτών, νομίζω ότι θα έχει το πλεονέκτημα».

-το αν θα είναι στη Ραντνίτσκι και τη νέα σεζόν: «Το μόνο πράγμα που έχω στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή είναι το επόμενο παιχνίδι. Δεν μιλάω καν για το μέλλον με τους πιο στενούς μου συνεργάτες. Γιατί είμαι τέτοιος χαρακτήρας. Είμαστε εκατό τοις εκατό συγκεντρωμένοι σε αυτό που έχουμε μπροστά μας τώρα, είμαστε εδώ από το πρωί μέχρι το βράδυ. Από τις 3 Ιανουαρίου που μαζευτήκαμε μετά τις διακοπές, οι μόνες μέρες που δεν περάσαμε όλη μέρα στο γήπεδο ήταν όταν ήμασταν στην Τουρκία. Ακόμα και όταν οι παίκτες έχουν ρεπό, εμείς είμαστε εδώ. Γιατί πιστεύουμε πραγματικά ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μικρό θαύμα εδώ. Και στο ποδόσφαιρο, τόσα πολλά μπορούν να αλλάξουν σε μια εβδομάδα. Η γραμμή μεταξύ νίκης και ήττας είναι τόσο λεπτή, ειδικά στη Σερβική Σουπερλίγκα, όπου οι διαφορές μεταξύ των ομάδων είναι κυριολεκτικά σε αποχρώσεις και ο καθένας μπορεί να νικήσει τον καθένα».

Την παρθενική του νίκη επί σερβικού εδάφους γεύτηκε ο Τάκης Λεμονής, Ο 65χρονος πολυνίκης Έλληνας πρώην προπονητής του Ολυμπιακού οδήγησε την Ραντνίνσκι Νις στην πρώτη της νίκη επί της δικής του τεχνικής καθοδήγησης απέναντι στην Ζελέζνιτσαρ με 1-0 στο πλαίσιο της 20ής αγωνιστικής του πρωταθλήματος της γειτονικής χώρας.

Στο 63’ οι γηπεδούχοι έφυγαν στην κόντρα, με τον Σρέσκοβιτς να πατάει περιοχή από τα δεξιά και με πολύ δυνατό σουτ να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Η Νις έμεινε με δέκα παίκτες στο 84’, όταν ο Εμπούπ δέχθηκε δεύτερη κίτρινη (την πρώτη την είδε τρία λεπτά πριν). Η Νις έφτασε τους 19 βαθμούς σε 20 αναμετρήσεις στο πρωτάθλημα και πήρε ανάσα.

Υπενθυμίζεται ότι στο ντεμπούτο του Τάκη Λεμονή, η Νις έχασε με 1-0 στην έδρα της Νόβι Παζάρ.

Μετά από περίπου μία οκταετία ο Τάκης Λεμονής είναι πολύ κοντά στην επιστροφή του στους προπονητικούς πάγκους.
Ο 65χρονος προπονητής είναι πολύ κοντά στο να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Ραντνίτσκι Νις. Συγκεκριμένα ο Τάκης Λεμονής, που ήταν ο βασικός υποψήφιος για το τιμόνι της σέρβικης ομάδας, βρίσκεται ήδη στη Σερβία για να ολοκληρώσει το deal με τον σύλλογο.
Η Ραντνίτσκι Νις βρίσκεται στη 15η θέση του πρωταθλήματος μετά από 18 αγωνιστικές, έχοντας 16 βαθμούς με απολογισμό τέσσερις νίκες, ισάριθμες ισοπαλίες και 10 ήττες.

Πανέτοιμος για την επιστροφή στους πάγκους μετά από διάστημα επτάμιση ετών φαντάζει πλέον ο Τάκης Λεμονής.
Ο ρέκορντμαν κατακτήσεων Πρωταθλημάτων τόσο ως παίκτης (σ.σ. έχει κατακτήσει τα πέντε πρώτα Επαγγελματικά Πρωταθλήματα), όσο και ως προπονητής, όπου αριθμεί τέσσερα, σύμφωνα με δημοσιεύματα από το Αζερμπαϊτζάν, ο 65χρονος προπονητής βρίσκεται στην κορυφή της λίστας της Σαμπάχ για την τεχνική ηγεσία του συλλόγου!
Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά από τον δημοσιογράφο, Fuad Alakbarov, ο άλλοτε τεχνικός του Ολυμπιακού, αποτελεί έναν εκ των εκλεκτών της διοίκησης του συλλόγου για τη διάδοχη κατάσταση στην άκρη του πάγκου των Αζέρων.
Αξίζει να τονιστεί ότι ο Τάκης Λεμονής έχει προπονήσει μόνο τον ΑΠΟΕΛ εκτός Ελλάδας, βρίσκεται μακριά από τους πάγκους από τον Γενάρη του 2018, όταν και αποχώρησε από τους «ερυθρόλευκους».

Εκπληκτικό, εντυπωσιακό, θεσπέσιο ήταν το επίσημο ντεμπούτο του Χοσε Λουίς Μεντιλίμπαρ σε ματς της Super League με τη φόρμα του Ολυμπιακού, οδηγώντας τον Θρύλο στον θρίαμβο επί του ΠΑΟΚ με 4-1.
Ο Βάσκος τεχνικός με νωπές τις μνήμες από την νικηφόρα ευρωπαϊκή του πρεμιέρα με τα «ερυθρόλευκα» απέναντι στην Φερεντσβάρος για την φάση των πλει – οφ του Conference League πραγματοποίησε ρεσιτάλ από τον πάγκο κι έκανε … μεγαλοπρεπές ματ στον Ραζβάν Λουτσέσκου!
Μα πάνω απ’ όλα γέμισε με πίκρα και απόγνωση 30.000 οπαδούς του ΠΑΟΚ, που γέμισαν την Τούμπα, αλλά στο τέλος της αναμέτρησης έφυγαν από τις εξέδρες αποσβολωμένοι με σκυμμένο το κεφάλι!
Ο Ολυμπιακός πέτυχε για πρώτη φορά τέσσερα γκολ την Τούμπα μετά από 23 χρόνια και τρεις μήνες.

Για όσους δεν θυμούνται, η προηγούμενη φορά που έχει συμβεί κάτι ανάλογο μας φέρνει στις 27 Νοεμβρίου του 2000!
Και κατά διαβολική σύμπτωση στο επίσημο ντεμπούτο του Τάκη Λεμονή σε ματς της Super League. Εκείνη την βροχερή Δευτέρα. Ο Θρύλος πραγματοποιώντας εκπληκτική εμφάνιση είχε συντρίψει τον «Δικέφαλο» του Βορρά με 4-2 και συνέχισε ακάθεκτος την κούρσα του προς την κατάκτηση του πέμπτου συνεχόμενου πρωταθλήματος της νέας δυναστείας του! Με τον Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς να πετυχαίνει δύο γκολ και από ένα οι Αλέξης Αλεξανδρής και Γρηγόρης Γεωργάτος (σ.σ. που είχε ανοίξει το σκορ με φαουλάρα από τα 40 μέτρα)!
Μάλιστα ο Λεμονής είχε κάνει ντεμπούτο – όπως και ο Μεντιλίμπαρ τώρα – σε ευρωπαϊκό παιχνίδι. Για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ τέσσερις ημέρες νωρίτερα στο 2-2 επί της Λίβερπουλ στο ΟΑΚΑ…