Στις ρυθμίσεις που αφορούν στους ελέγχους για την κάνναβη και είναι ενταγμένες στο νομοσχέδιο για τον Προσωπικό Βοηθό των ΑμεΑ, αναφέρθηκε σε παρέμβασή του στην επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Α. Παπανδρέου.

Είναι χρήσιμες οι ρυθμίσεις που αντιμετωπίζουν τα νοθευμένα και «ψεκασμένα» προϊόντα, τα συνθετικά κανναβινοειδή, την ανεξέλεγκτη διάθεση ουσιών άγνωστης σύνθεσης. «Ορθώς προβλέπουν ελέγχους. Όμως το κεφάλαιο παραμένει εγκλωβισμένο στην ίδια παλιά, αποτυχημένη λογική: περισσότερες απαγορεύσεις, ευρύτερες ποινικές διατάξεις, αυστηρότερες κυρώσεις. Δεν αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος» τόνισε ο βουλευτής Αχαΐας του ΠΑΣΟΚ Γ.Α. Παπανδρέου. Όπως είπε, το ερώτημα δεν είναι αν εγκρίνουμε τη χρήση, αλλά ποιος ελέγχει την αγορά.. «Η απάντηση σήμερα είναι ξεκάθαρη. Τα παράνομα δίκτυα καθορίζουν τι πωλείται, πόσο ισχυρό είναι, με τι νοθεύεται, σε ποιον πωλείται – ακόμα και σε ανήλικους – και σε ποια τιμή. Αυτά εισπράττουν τα κέρδη. Αυτά ξεπλένουν το μαύρο χρήμα. Η απαγόρευση δεν εξαφάνισε την αγορά. Την παρέδωσε στη μαφία» υποστήριξε ο κ. Παπανδρέου.

Για τις, δε, προβλέψεις του νομοσχεδίου, είπε ότι «Δεν προστατεύει τον χρήστη από την ποινική δίωξη. Δεν διαχωρίζει τον χρήστη από τον διακινητή. Δεν δημιουργεί νόμιμη, ελεγχόμενη εναλλακτική. Δεν αφαιρεί ούτε ένα ευρώ από το οργανωμένο έγκλημα».

Συγκεκριμένα, είπε για την «αδικία του ισχύοντος πλαισίου» ότι το άρθρο 29 του ν. 4139/2013 εξακολουθεί να τιμωρεί με φυλάκιση έως πέντε μήνες την κατοχή, χρήση ή καλλιέργεια κάνναβης αποκλειστικά για προσωπική χρήση: «Μικρή» ποινή, θα πείτε. Δεν είναι μικρή για τον δεκαεννιάχρονο που συλλαμβάνεται. Δεν είναι μικρή για την οικογένειά του. Προσαγωγή, δακτυλοσκόπηση, δικηγόροι, δικαστήριο, στιγματισμός, φόβος για το μέλλον. Ακόμη κι αν δεν υπάρξει καταδίκη, η ίδια η διαδικασία είναι η τιμωρία. Και η βαθιά αντίφαση: ο περιστασιακός χρήστης μπορεί να μείνει ατιμώρητος• ο συστηματικός είναι πιο εκτεθειμένος σε βαρύτερες τιμωρίες.

Τιμωρούμε δηλαδή αυστηρότερα ακριβώς εκείνον που χρειάζεται περισσότερο υποστήριξη και υπηρεσίες υγείας.

Ένα ζήτημα κοινωνικό, ψυχολογικό, υγειονομικό – το αντιμετωπίζουμε αστυνομικά. Είναι αυτή πολιτική δημόσιας υγείας;» αναρωτήθηκε ο κ. Παπανδρέου.

Σύμφωνα με τον βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το άρθρο 84 «συμπεριλαμβάνει ακόμη και την «αγορά» μη επιτρεπόμενων προϊόντων και παραπέμπει στις ποινές του άρθρου 20 του νόμου περί ναρκωτικών. Το άρθρο 89 παραπέμπει, γενικόλογα, στο ίδιο άρθρο. Όμως το άρθρο 20 προβλέπει κάθειρξη τουλάχιστον οκτώ ετών και χρηματική ποινή έως 300.000 ευρώ. Ρωτώ λοιπόν ευθέως την κυβέρνηση: Θέλετε να δημιουργήσετε τον κίνδυνο ένας αγοραστής να αντιμετωπιστεί ως διακινητής; Θέλετε μια παράβαση επισήμανσης σε προϊόν CBD από ένα νόμιμο κατάστημα να οδηγεί σε μεταχείριση αντίστοιχη με εκείνη οργανωμένου εγκληματικού δικτύου;

Η ίδια ποινή για ριζικά διαφορετικές συμπεριφορές είναι κατάλυση της αναλογικότητας. Είναι κάκιστη νομοθέτηση» επισήμανε ο κ. Παπανδρέου.

Σημείωσε, επίσης, ότι καμία ουσία δεν είναι ακίνδυνη, ούτε η κάνναβη, ούτε το αλκοόλ και ο καπνός που πωλούνται νόμιμα.. Οι πραγματικοί κίνδυνοι της κάνναβης είναι η έναρξη σε μικρή ηλικία, η καθημερινή, μακροχρόνια χρήση, τα προϊόντα υψηλής περιεκτικότητας σε THC, η οδήγηση υπό την επήρεια, τα νοθευμένα με συνθετικές ουσίες προϊόντα και «για ακριβώς αυτούς τους λόγους απαιτείται ρύθμιση: Γιατί στην παράνομη αγορά δεν υπάρχει εργαστηριακός έλεγχος. Δεν υπάρχει ετικέτα. Δεν υπάρχει γνωστή περιεκτικότητα. Δεν υπάρχει έλεγχος ηλικίας.

Δεν υπάρχει ανάκληση παρτίδας. Δεν υπάρχει υπεύθυνος παραγωγός».

Η απαγόρευση, τόνισε ο πρώην πρωθυπουργό «δεν καταργεί τον κίνδυνο. Καταργεί τη δυνατότητα της Πολιτείας να τον ελέγξει. Και η ψευδαίσθηση ότι η αστυνομία θα ελέγξει την αγορά καταρρέει μπροστά σε ένα γεγονός: ναρκωτικά διακινούνται ακόμη και μέσα στις φυλακές».

Ακολούθως σημείωσε ότι «η απαγόρευση δημιουργεί την επαφή με τους παράνομους διακινητές, και άρα και την ευκαιρία του διακινητή να του πλασάρει σκληρό ναρκωτικό» ενώ «η νόμιμη, ελεγχόμενη διάθεση σπάει αυτή τη σύνδεση. Απομακρύνει τον χρήστη από τον διακινητή. Αφαιρεί πελατεία και έσοδα από τη μαφία. Γι’ αυτό, άλλωστε, η μαφία είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της απαγόρευσης. Από την αποποινικοποίηση χάνει – και χάνει πολλά. [. . .] Και όπου υπάρχουν τέτοια κέρδη, υπάρχει – αποδεδειγμένα, όχι θεωρητικά – διαφθορά: από τον αστυνομικό, στον δικαστή, θα προσθέσω και στον πολιτικό. [. . .] Τα ισχυρότερα δίκτυα διακινητών έχουν συμφέρον να κυνηγηθεί η κάνναβης. Και να την αντικαταστήσουν με άλλα πιο κερδοφόρα, πιο επικίνδυνα και πιο εθιστικά»

Αναφέρθηκε ακόμα σε όσα «ακούγονται, ιδίως για τουριστικές περιοχές και νησιά, καταγγελίες ότι οι επιχειρήσεις στοχεύουν την κάνναβη την ώρα που αυξάνεται η διαθεσιμότητα κοκαΐνης – εκεί όπου βρίσκεται το μεγάλο κέρδος. Δεν τις υιοθετώ ως γεγονότα. Ζητώ να ερευνηθούν. Και ζητώ από την κυβέρνηση στοιχεία: πόσες επιχειρήσεις ανά ουσία; Πόσες καταγγελίες εξέτασε η Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων; Αν δεν έχετε τα στοιχεία, δεν ξέρετε αν η πολιτική σας λειτουργεί. Αν τα έχετε, δημοσιοποιήστε τα».

Μεταφέροντας στην κοινοβουλευτική επιτροπή τη διεθνή εμπειρία, είπε ότι η Πορτογαλία αποποινικοποίησε την προσωπική χρήση όλων των ουσιών το 2001 και επένδυσε σε πρόληψη και θεραπεία. ≈ Η Πορτογαλία δεν έγινε «Μέκκα των ναρκωτικών», όπως προφήτευαν οι κινδυνολόγοι. Έγινε υπόδειγμα δημόσιας υγείας». Ο Καναδάς νομιμοποίησε και ρύθμισε την κάνναβη το 2018. Πριν τη ρύθμιση, μόλις το ένα πέμπτο των αγορών γινόταν από νόμιμες πηγές• μέσα σε λίγα χρόνια, η μεγάλη πλειονότητα της αγοράς πέρασε στο νόμιμο, ελεγχόμενο κύκλωμα.

Η χρήση στους ανηλίκους 15-17 ετών δεν αυξήθηκε. Δισεκατομμύρια αφαιρέθηκαν από το οργανωμένο έγκλημα και προστέθηκαν στη νόμιμη οικονομία. Στις ΗΠΑ, 24 πολιτείες έχουν ρυθμίσει την αγορά. Έχουν εισπράξει πάνω από 28 δισεκατομμύρια δολάρια σε φόρους – χρήματα που χρηματοδοτούν σχολεία, προγράμματα πρόληψης, απεξάρτηση, υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Χρήματα που πριν πήγαιναν στα καρτέλ. Στην Ευρώπη, η Γερμανία ρύθμισε την κατοχή και την καλλιέργεια το 2024. Η Μάλτα, το Λουξεμβούργο, η Τσεχία, η Ελβετία και η Ολλανδία κινούνται σε ανάλογες κατευθύνσεις. Η Ευρώπη αλλάζει σελίδα. Θα μείνουμε εμείς προσκολλημένοι σε μια πολιτική που απέτυχε παντού; Η επιτυχία μιας πολιτικής για τα ναρκωτικά δεν μετριέται με τα γραμμάρια που κατασχέθηκαν, ούτε με τους νέους που σύρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Μετριέται με το πόσο συρρικνώθηκε η παράνομη αγορά. Πόσα εγκληματικά έσοδα δεσμεύθηκαν. Πόσο περιορίστηκε η πώληση σε ανηλίκους. Πόσο μειώθηκαν τα νοθευμένα προϊόντα και οι νοσηλείες» είπε ο κ. Παπανδρέου.

Οι προτάσεις το Γ. Α. Παπανδρέου

«Η Παγκόσμια Επιτροπή στην οποία συμμετέχω – προτείνει μια σαφή ιεράρχηση: αποποινικοποίηση και υπηρεσίες υγείας για τον χρήστη• αδειοδότηση, έλεγχος και ιχνηλασιμότητα για τη νόμιμη αγορά• αμείλικτη δίωξη της βίας, της διαφθοράς και του ξεπλύματος για το οργανωμένο έγκλημα. Όχι επιείκεια – στοχευμένη αυστηρότητα εκεί όπου αποδίδει».

Σε αυτό το πνεύμα προτείνω:

-Πρώτον, άμεση αποποινικοποίηση της προμήθειας, κατοχής, χρήσης και περιορισμένης καλλιέργειας κάνναβης αποκλειστικά για προσωπική χρήση.

-Δεύτερον, αφαίρεση της αγοράς για προσωπική χρήση από το άρθρο 84 και ρητή εξαίρεση του χρήστη από τις ποινές του άρθρου 20.

-Τρίτον, αντικατάσταση του άρθρου 89 με κλιμακωτό σύστημα: διοικητικές κυρώσεις για κανονιστικές παραβάσεις• αυστηρές ποινές μόνο για την εν γνώσει εμπορική διακίνηση επικίνδυνων ή νοθευμένων ψυχοτρόπων προϊόντων.

-Τέταρτον, υποχρεωτικός εργαστηριακός έλεγχος κάθε παρτίδας – THC, CBD, συνθετικά κανναβινοειδή, φυτοφάρμακα, βαρέα μέταλλα – με πλήρη ιχνηλασιμότητα και άμεση ανάκληση.

-Πέμπτον, απαγόρευση διαφήμισης, αυστηρή προστασία των ανηλίκων, έλεγχος ηλικίας, ουσιαστική ενημέρωση για τους κινδύνους.

-Έκτον, αυστηρά ρυθμιζόμενο σύστημα νόμιμης διάθεσης σε ενηλίκους – χωρίς επιθετική εμπορευματοποίηση – με έλεγχο παραγωγής, περιεκτικότητας, τιμής, σημείων διάθεσης και προέλευσης κεφαλαίων.

-Έβδομον, παύση των εκκρεμών διώξεων και διαγραφή των καταχωρίσεων για πράξεις προσωπικής χρήσης που δεν θα αποτελούν πλέον αδίκημα.

Κλείνοντας ο πρώην πρωθυπουργός είπε:

-Δεν ζητώ αδιαφορία απέναντι στη χρήση.

-Ζητώ πραγματικό έλεγχο: της παραγωγής, της σύνθεσης, της ισχύος, της ηλικίας. Πρόληψη και υπηρεσίες υγείας. Και αποφασιστική δίωξη της βίας, της διαφθοράς και του ξεπλύματος.

-Η αποποινικοποίηση του χρήστη δεν είναι υποχώρηση απέναντι στη μαφία. Είναι το πρώτο βήμα για να του πάρουμε τον χρήστη από τα χέρια της.

-Η κρατική ρύθμιση δεν αποτελεί όπως κάποιοι διατείνονται – προώθηση της κάνναβης.

Είναι ανάκτηση, από την Πολιτεία, ενός ελέγχου που σήμερα έχει παραδοθεί στο οργανωμένο έγκλημα.

Και ας είμαστε απολύτως καθαροί:

-Μια πολιτική που τιμωρεί τον χρήστη αλλά διατηρεί τα κέρδη του διακινητή, δεν είναι πολιτική κατά των ναρκωτικών.

-Μια πολιτική που μπορεί να καταστρέψει τη ζωή ενός νέου για προσωπική χρήση, ενώ αφήνει ανέγγιχτη τη διαδρομή του μαύρου χρήματος, είναι άδικη και αναποτελεσματική.

-Και μια πολιτική που αφήνει τη σύνθεση, την ισχύ και την πώληση της κάνναβης στα χέρια της μαφίας, δεν προστατεύει τη δημόσια υγεία. Προστατεύει – αντικειμενικά – το παράνομο μονοπώλιο.

-Αυτό το νομοσχέδιο είναι μια ευκαιρία να αλλάξουμε κατεύθυνση.

-Όχι να χαλαρώσουμε τον έλεγχο – να τον κάνουμε επιτέλους πραγματικό.

-Για την υγεία των νέων. Για την προστασία των οικογενειών. Για την αξιοπιστία των θεσμών.

-Και για μια Πολιτεία που τιμωρεί το οργανωμένο έγκλημα – όχι τον άνθρωπο που χρειάζεται ενημέρωση, προστασία ή βοήθεια.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Το μήνυμα της 25ης Μαρτίου παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ», τόνισε σε δηλώσεις που έκανε σήμερα στα Καλάβρυτα, ο πρώην πρωθυπουργός και βουλευτής Αχαΐας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Γιώργος Παπανδρέου, μετά τις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της εθνικής επετείου.

Ειδικότερα, ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωσε: «Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Κρίσεις, εντάσεις, αβεβαιότητα. Όμως το μήνυμα της 25ης Μαρτίου παραμένει πιο ζωντανό από ποτέ: Αντίσταση σε κάθε μορφή καταπίεσης. Πίστη στη δύναμη του πολίτη. Αγώνας για ένα αύριο ελευθερίας και δικαιοσύνης. Ένα αύριο που χτίζεται με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον κάθε άνθρωπο. Αυτές οι αξίες μας εμπνέουν. Αυτές οι αξίες μας ενώνουν. Και μας καλούν να συνεχίσουμε».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τις σχέσεις του με τον Κώστα Σημίτη, τόσο όταν διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ 1999-2004 όσο και κατα τη διάρκεια της ηγεσίας του μέχρι το 2012 εξηγεί ο Γιώργος Παπανδρέου σε κείμενο του στο ειδικό αφιέρωμα του Βήματος για τον αποβιώσαντα πρωθυπουργό .

Ο κ. Παπανδρέου εξιστορεί αναλυτικά γεγονότα και διπλωματικές ενέργειες που οδήγησαν σε μεγάλες επιτυχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής , στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την οριοθέτηση των σχέσεων με την Τουρκία και το άνοιγμα στα Δυτικά Βαλκάνια καθώς και στην αξιοποίηση της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο πρώην πρωθυπουργός θεωρεί ως δύο κορυφαίες στιγμές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, τις αποφάσεις του Ελσίνκι και την Προεδρία της ΕΕ το 2003. “Αυτές οι επιτυχίες δεν ήταν αποτέλεσμα τύχης, ούτε έμπνευσης δύο ανθρώπων, όσο κι αν συνεργαστήκαμε άοκνα με τον Πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη, για την επίτευξή τους” αλλά ” αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας στρατηγικής σχεδιασμένης και εφαρμοσμένης με προσήλωση και ακρίβεια για περισσότερα από δέκα χρόνια”.

«Η σχέση μας δεν ήταν τυπική και σίγουρα όχι ανταγωνιστική, όπως δυστυχώς έχει συμβεί σε πολλές περιπτώσεις στη χώρα μας μεταξύ πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών. Ανταγωνισμός αυτού του τύπου, υπήρξε ακόμη και καταστροφικός για την ελληνική εξωτερική πολιτική», σημειώνει ο κ. Παπανδρέου και προσθέτει για τον Κώστα Σημίτη πως τον αδικεί η εικόνα του τεχνοκράτη. «Η δικιά μας σχέση ήταν επαγγελματική, αλλά στη βάση ενός κοινού οράματος. Πιστεύω ότι έχοντας ζήσει και οι δύο στη διασπορά είχαμε συνείδηση των δυνατοτήτων της χώρας. Δεν δεχόμασταν την εικόνα της«ψωροκώσταινας» για την πατρίδα. Ούτε μπορούσαν οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες να επισκιάσουν τους μεγάλους στόχους της εξωτερικής πολιτικής. Και οι δυο μας γνωρίζαμε το διεθνές περιβάλλον, τις προκλήσεις, τις αντιλήψεις που κυριαρχούσαν, τις ευκαιρίες και τους περιορισμούς».

Υπογραμμίζει πως «δεν πιστέψαμε ποτέ σε μια Ελλάδα ασθενική και μίζερη. Επιλέξαμε ρόλο πρωταγωνιστικό στη διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας στην Ευρώπη, που μας χάρισε κύρος, αξιοπιστία και διπλωματική ισχύ. Με την Τουρκία, με καθαρότητα και απόλυτη ειλικρίνεια για το πού συμφωνούμε και πού διαφωνούμε, ξεκινήσαμε τις διερευνητικές συνομιλίες».

Τονίζει πώς σ΄όλες αυτές τις προσπάθειες, υπήρχε η υποστήριξη του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη. «Σε ό,τι με αφορούσε, αισθάνθηκα πολλές φορές μια πατρική αγωνία, ακόμα και στοργή για την επιτυχία μου. Όταν πήγαινα σε δύσκολες διαπραγματεύσεις ή το 2004, όταν συναντιόμασταν για να με συμβουλέψει ενόψει των εκλογών απέναντι στη ΝΔ».

Αναγνωρίζει ότι οι σχέσεις τους « πέρασαν από διάφορες φάσεις» και ότι υποστηριξε τον Κώστα Σημίτη στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, για μέλλοντα αρχηγό του Κινήματος.

Για τα γεργονότα της διαδοχής το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου υποστηρίζει ότι ” δεν ζήτησα, ούτε μου έδωσε, όπως κάποιοι έλεγαν, το δακτυλίδι της αρχηγίας. ‘Αλλαξε το καταστατικό, πράγματι και εκλέχτηκα, χωρίς να θελήσει άλλος να βάλει υποψηφιότητα, από ένα εκατομμύριο εκλογείς».

Παραδέχεται ότι « στην αντιπολίτευση, υπήρξε μια δύσκολη σύγκρουση. Όταν ήρθε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο για ψήφιση η νέα συνθήκη της ΕΕ ζήτησα να γίνει δημοψήφισμα. Πίστευα, ότι το μέλλον της πορείας μας στην ΕΕ χρειαζόταν λαϊκή νομιμοποίηση. Διαφωνήσαμε», όπως σημειώνει, χωρίς αναφορά στη διαγραφή του Κώστα Σημίτη .

Συμπληρώνει ωστόσο ότι ο Κώστας Σημίτης ήταν «προνοητικός το 2008, επί ΝΔ, καθώς προειδοποίησε για την πιθανότητα να προσφύγει η Ελλάδα στο ΔΝΤ. Κατηγόρησε και τη ΝΔ ότι «κοροϊδεύει» την Ευρώπη, αλλά δικαίως, και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για τη «συμπαράσταση και φροντίδα» προς την τότε Ελληνική Κυβέρνηση της ΝΔ, αντί της σοβαρής παρακολούθησης και της επιδίωξης συνετισμού.Αξίζει ιστορικά να αναφέρω, προς δικαίωση του Κώστα Σημίτη, το τι έγινε το 2004, όταν βγήκε Κυβέρνηση η ΝΔ».

«Η χώρα, επί Κώστα Σημίτη, είχε αναδειχθεί ως μια ευρωπαϊκή δύναμη σοβαρή, αξιόπιστη και καινοτόμα. Χώρα σταθερότητας αλλά και ειρήνης, που πάσχισε να εκσυγχρονιστεί και να διαπρέψει. Αυτήν την εικόνα δυστυχώς προσπάθησε να διαλύσει η ΝΔ, η οποία ενώ καυχιέται για τις ευρωπαϊκές τις αξίες, ουδέποτε τις υπηρέτησε αλλά τις υπονόμευσε, υπονομεύοντας και τη διεθνή θέση και το κύρος της χώρας», υπογραμμίζει και καταλήγει: «Αν σήμερα υπάρχει κάτι που με στεναχωρεί, είναι ότι δεν αφιέρωσα χρόνο, μετά την πρωθυπουργία μου, να βρεθώ με τον Κώστα Σημίτη, παρότι πάντα λέγαμε να βρεθούμε μακριά από την καθημερινότητα της πολιτικής, για να αναστοχαστούμε, ενθυμούμενοι το παρελθόν αλλά διερευνώντας το μέλλον της πατρίδας».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ειλικρινή συλλυπητήρια για τον Βαρδή Βαρδινογιάννη εξέφρασε ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Δήλωσε συγκεκριμένα:

«Ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, υπήρξε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου της χώρας.

Ξεχωριστός, τολμηρός, με πολυσχιδή επιχειρηματική και κοινωνική δραστηριότητα, διακρινόταν πάντα για τη σταθερότητα των επιλογών του και τη δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης με φίλους και συνεργάτες. Διαρκές ήταν και το ενδιαφέρον του για δημόσια πράγματα, γεγονός που τον οδήγησε, όντας αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, να ενταχθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα, να συλληφθεί και να εξοριστεί.

Η πορεία του, ενός δυναμικού και αποφασισμένου ανθρώπου που ξέρει και μπορεί να φτάνει στον στόχο του.

Στην οικογένειά του εκφράζω τα θερμά μου συλλυπητήρια».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

«Μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων είναι καθοριστικής σημασίας, θα μειώσει την ανισότητα και θα συγκεντρώσει τρισεκατομμύρια δολάρια απαραίτητα για επενδύσεις στην αναπτυξιακή πολιτική και για μία δίκαιη μετάβαση σε βιώσιμες οικονομίες», υπογραμμίζουν πρώην Πρόεδροι και πρωθυπουργοί που συμμετέχουν στο Φόρουμ Club de Madrid σε επιστολή τους προς τους ηγέτες της G 20. Μεταξύ αυτών συνυπογράφει και ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Στην επιστολή επισημαίνουν την τεράστια ανισότητα στη φορολογία των υπερπλούσιων του πλανήτη και των μισθωτών και χαμηλά αμοιβόμενων. Τονίζουν ότι «η φορολόγηση των υπερπλουσίων απολαμβάνει συνεχή λαϊκή υποστήριξη, ακόμα και μεταξύ των ίδιων των υπερπλουσίων», και χαιρετίζουν τη πρωτοπόρα απόφαση των χωρών της G20 για την εξασφάλιση μιας παγκόσμιας συμφωνίας για έναν ελάχιστο φόρο στις πολυεθνικές εταιρείες. «Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε το ίδιο για τους υπερπλούσιους», επισημαίνουν. Αναφέρουν πως μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων είναι καθοριστικής σημασίας και ενισχύει τις εθνικές προσπάθειες και σημειώνουν ότι η φορολόγηση των υπερπλουσίων «θα μειώσει την ανισότητα και θα συγκεντρώσει τρισεκατομμύρια δολάρια απαραίτητα για επενδύσεις στην αναπτυξιακή πολιτική και για μιας δίκαιη μετάβαση σε βιώσιμες οικονομίες».

Η επιστολή του Club de Madrid στους ηγέτες των G 20 έχει ως εξής:

«Αξιότιμοι Ηγέτες της G20,

Εμείς, οι υπογράφοντες πρώην αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των χωρών της G20 όπως και χωρών με ανώτερο εισόδημα, σας γράφουμε για να σας ζητήσουμε να υποστηρίξετε την πρόταση της Βραζιλίας, που προεδρεύει της G20, για μια νέα παγκόσμια συμφωνία φορολόγησης των υπερπλουσίων του κόσμου.

Ως πρώην ηγέτες, αντιλαμβανόμαστε αμέσως πότε παρουσιάζεται μια μοναδική στρατηγική ευκαιρία. Οι φόροι είναι ο πυλώνας μιας κοινωνίας που είναι πολιτισμένη, παραγωγική και ευημερούσα. Ωστόσο, στην εποχή μας οι υπερπλούσιοι σε όλο τον κόσμο πληρώνουν με χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή από τους δασκάλους και τους καθαριστές. Οι δισεκατομμυριούχοι, παγκοσμίως, πληρώνουν φορολογικό συντελεστή που ισοδυναμεί με λιγότερο από το 0,5% της περιουσίας τους. Τρισεκατομμύρια δολάρια που θα μπορούσαν να είχαν επενδυθεί παραγωγικά στην αυτοδιοίκηση, στην εκπαίδευση, στην υγεία και σε υποδομές έχουν τουναντίον συσσωρευτεί αντιπαραγωγικά στα χέρια των υπερπλουσίων.

Συνακόλουθη είναι η ακραία ανισότητα.

Στις χώρες της G20, το μερίδιο εισοδήματος του κορυφαίου 1% των εισοδηματιών έχει αυξηθεί κατά 45% σε τέσσερις δεκαετίες, ενώ οι ανώτατοι φορολογικοί συντελεστές στα εισοδήματα τους έχουν μειωθεί περίπου κατά το ένα τρίτο.

Το ότι πολλοί πολίτες αισθάνονται πως το κοινωνικό συμβόλαιο έχει διαρραγεί και οι δημοκρατίες τους τούς αφήνουν στο περιθώριο είναι απολύτως κατανοητό.

Ξέρουμε ότι αυτά τα γνωρίζετε. Αλλά η εποχή μας μπορεί να γίνει εποχή πραγματοποίησης μιας νέας υπόσχεσης. Και η πρόταση της Βραζιλίας στη G20 αναδεικνύει την ευκαιρία να γράψουμε ένα νέο κεφάλαιο της ιστορίας γύρω από τη δίκαιη φορολογία για πρώτη φορά στην εποχή μας.

Επαινούμε τις κυβερνήσεις που πρωτοπορούν και ηγούνται τολμηρών προτάσεων για την αντιμετώπιση της ανισότητας. Επισημαίνουμε την πρόταση του Προέδρου Μπάιντεν για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων η οποία και αποτελεί παγκόσμιο παράδειγμα προς μίμηση. Σε όλη την υφήλιο και σε όλο το πολιτικό φάσμα, η φορολόγηση των υπερπλουσίων απολαμβάνει συνεχή λαϊκή υποστήριξη, ακόμα και μεταξύ των ίδιων των υπερπλουσίων. Η πρωτοπόρα απόφαση των χωρών της G20 ήταν ζωτικής σημασίας για την εξασφάλιση μιας παγκόσμιας συμφωνίας για έναν ελάχιστο φόρο στις πολυεθνικές εταιρείες. Τώρα είναι η ώρα να κάνουμε το ίδιο για τους υπερπλούσιους.

Κάθε κυβέρνηση πρέπει να φορολογήσει τους υπερπλούσιους. Κάθε χώρα μπορεί να δράσει. Η εθνική δράση είναι απαραίτητη. Πρέπει να φορολογήσουμε το εισόδημα των δισεκατομμυριούχων σε κάθε χώρα.

Αλλά οι ρυθμίσεις στο εθνικό επίπεδο μπορούν να φτάσουν μέχρι ενός σημείου. Γιατί το παγκόσμιο κεφάλαιο δεν σέβεται τα εθνικά σύνορα. Η φοροαποφυγή και η φοροδιαφυγή από τους υπερπλούσιους επιτυγχάνεται όταν οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν να συνεργαστούν.

Χρειαζόμαστε παγκόσμια συνεργασία.

Γι’ αυτό η πρόταση που παρουσιάστηκε από τον Πρόεδρο Λούλα που προεδρεύει της G20, η πρόταση δηλαδή για μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων προσώπων του κόσμου είναι αναγκαία και στρατηγικής σημασίας.

Τώρα είναι η ώρα να προωθήσουμε τη συνεργασία για ένα κοινό πρότυπο ώστε κάθε δισεκατομμυριούχος στη γη να πληρώνει ένα ελάχιστο επίπεδο εισοδήματός του σε φόρους.

Επαινούμε τις κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Νότιας Αφρικής και άλλων χωρών που υποστηρίζουν αυτήν την τόσο αναγκαία πρόταση της G20 και ενώνουμε τις δυνάμεις μας με τους διακεκριμένους οικονομολόγους που την υποστηρίζουν.

Μια νέα παγκόσμια συμφωνία για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων είναι καθοριστικής σημασίας και ενισχύει τις εθνικές προσπάθειες με στόχο να εγγυηθούν ότι οι υπερπλούσιοι δεν θα μπορέσουν να αποφύγουν τις εγχώριες φορολογικές τους υποχρεώσεις.

Θα μειώσει την ανισότητα και θα συγκεντρώσει τρισεκατομμύρια δολάρια απαραίτητα για επενδύσεις στην αναπτυξιακή πολιτική και για μιας δίκαιη μετάβαση σε βιώσιμες οικονομίες.

Μια διεθνής συμφωνία για τη φορολόγηση των υπερπλουσίων θα ήταν μια τονωτική ένεση, θα έδινε νέα ζωή, στην πολυμερή συνεργασία.

Θα αποδείξει ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να συνεργαστούν για το κοινό καλό, ειδικά σε μια εποχή που η αλληλεγγύη Βορρά-Νότου είναι διαρραγεί κατά την διάρκεια μιας δεκαετίας που έχει δει πανδημίες και πολέμους. Αυτή η συνεργασία θα εμπνευστεί και από την υπάρχουσα συμφωνία για την παγκόσμια ελάχιστη εταιρική φορολογική της G20 το 2021 που συμφωνήθηκε από 136 χώρες.

Και μια παγκόσμια συμφωνία θα βοηθούσε επίσης τις οικονομίες μας να είναι πιο παραγωγικές και ανθεκτικές στις κρίσεις. Πρέπει να σχεδιαστεί με τρόπο που να μειώνει το φορολογικό βάρος στις εργατικές τάξεις και να είναι αρκούντως φιλόδοξη ώστε να διορθώσει την ανισότητα και παράλληλα να σέβεται τις πολιτικές επιλογές για φορολόγηση σε κάθε χώρα.

Γνωρίζουμε, από πρώτο χέρι, την πραγματικότητα της πολιτικής εξουσίας και τους περιορισμούς που έχει η κάθε ηγεσία – συμπεριλαμβανομένων των πιέσεων που ασκούνται πάνω σας. Σπάνια όμως υπάρχουν προτάσεις που μας καλούν ως πρώην ηγέτες να ενωθούμε – και που βλέπουμε ότι είναι και πολιτικά εφικτές.

Αυτή η πρόταση σαφώς, είναι μία από αυτές.

Αξιότιμοι ηγέτες της G20 – ηγείστε των ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη και σε αυτή την περίοδο πολιτικής και οικονομικής στασιμότητας, μπορείτε να γίνετε οι φορείς της προόδου και της αλλαγής. Σας ζητάμε να ηγηθείτε για μια νέα, δίκαιη φορολογική πολιτική. Είμαστε δίπλα σας και έτοιμοι να στηρίξουμε αυτή την πρωτοβουλία.

Με εκτίμηση,

Οι υπογράφοντες*:

Κάρλος Αλβαράδο – Πρόεδρος της Κόστα Ρίκα (2018-2022)

Μισέλ Μπατσελέτ – Πρόεδρος της Χιλής (2006-2010; 2014-2018) και Αντιπρόεδρος του Club de Madrid

Γιαν Πέτερ Μπαλκενέντε – Πρωθυπουργός της Ολλανδίας (2002 – 2010)

Βαλντίς Μπιρκαβς – Πρωθυπουργός της Λετονίας (1993-1994)

Κιμ Κάμπελ – Πρωθυπουργός του Καναδά (1993)

Λάουρα Τσιντσίγια – Πρόεδρος της Κόστα Ρίκα (2010-2014)

Έλεν Κλαρκ – Πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας (1999-2008)

Τζούλια Γκίλαρντ – Πρωθυπουργός της Αυστραλίας (2010-2013)

Φελίπε Γκονζάλες – Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Ισπανίας (1982-1996)

Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε – Πρόεδρος της Λιθουανίας (2009-2019)

Άλφρεντ Γκούζενμπαουερ – Καγκελάριος της Αυστρίας (2007-2008)

Χαν Σουνγκ-σου – Πρωθυπουργός της Νότιας Κορέας (2008-2009) και Αντιπρόεδρος του Club de Madrid

Αλεξάντερ Κβασνιέφσκι – Πρόεδρος της Πολωνίας (1995-2005)

Υβ Λετερμέ – Πρωθυπουργός του Βελγίου (2008; 2009-2011)

Στέφαν Λεβέν – Πρωθυπουργός της Σουηδίας (2014-2021)

Γιώργος Παπανδρέου – Πρωθυπουργός της Ελλάδας (2009-2011)

Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο – Πρόεδρος της Κυβέρνησης της Ισπανίας (2004-2011)

Ντανίλο Τούρκ – Πρόεδρος της Σλοβενίας (2007-2012) και Πρόεδρος του Club de Madrid

Ντομινίκ ντε Βιλπέν – Πρωθυπουργός της Γαλλίας (2005-2007)

* Όλοι οι υπογράφοντες είναι πλήρη μέλη του Club de Madrid, του μεγαλύτερου φόρουμ δημοκρατικών πρώην προέδρων και πρωθυπουργών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ