Η Αθηνά Μουτάφη είδε μπροστά στα μάτια της να χάνεται μέσα στην θάλασσα ο γιος της, τον έβλεπε να απομακρύνεται και εκείνη με αγώνα και αγωνία πάσχισε και κατάφερε να σώσει την κόρη της. «Μόλις την έβαλα στο καΐκι δεν ήθελα να σωθώ, δεν είχα χαρά που σώθηκα» είπε χαρακτηριστικά η μάρτυρας που περιέγραψε αδιανόητες σκηνές με ανθρώπους να παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή παραμένοντας ώρες αβοήθητοι στη θάλασσα.

Πιο πριν, ο Ιωάννης Φιλιππόπουλος ράγισε καρδιές όταν περιέγραψε ότι τα δίδυμα κοριτσάκια του χάθηκαν μαζί με τους γονείς του στο κτήμα Φράγκου μέσα στην κόλαση που κύκλωσε το Μάτι. «Βρέθηκαν και οι τέσσερις αγκαλιασμένοι. Η μητέρα μου από κάτω τα κορίτσια ανάμεσα και ο πατέρας μου από πάνω» κατέθεσε συντετριμμένος.

Και κατά τη σημερινή συνεδρίαση αναδείχθηκε εικόνα πλήρους αδράνειας του κρατικού μηχανισμού, αλλά και αδιανόητων ενεργειών και παραλείψεων σε κάθε φάση της τραγωδίας.

Μάλιστα προκλήθηκε ένταση και σήμερα στο δικαστήριο όταν κατά την διάρκεια της κατάθεσης της κυρίας Μουτάφη, κατηγορούμενος ζήτησε τον λόγο επιχειρώντας να εξηγήσει πως υπήρχε πρόβλημα με την ορατότητα από τους καπνούς και για αυτό δεν πέταξε ελικόπτερο ενόσω δεκάδες άνθρωποι βρίσκονταν στην θάλασσα. Η αναφορά του κατηγορούμενου προκάλεσε την έκρηξη της κόρης τής μάρτυρα η οποία δεν έχει καταφέρει να συνέλθει από την απώλεια του αδελφού της που τον είδε πλάι της να επιπλέει στην θάλασσα. Το κορίτσι βίωσε την απόλυτη απουσία κάθε δομής που θα μπορούσε να τους βοηθήσει.

«Το μόνο πράγμα που έκανε ο κρατικός μηχανισμός ήταν ότι δεν έκανε τίποτα… Δεν είμαι υπερβολική επειδή έχασα το παιδί μου. Έτσι είναι! Αν τα είχαν κάνει όλα καλά ούτε θα εκβίαζαν τον πραγματογνώμονα ούτε θα γινόταν παραποίηση στοιχείων» είπε φορτισμένη στην κατάθεση της η Αθηνά Μουτάφη η οποία ζήτησε δικαιοσύνη από το δικαστήριο:

«Σας παρακαλούμε πολύ να κάνετε το καθήκον σας και να μας λυτρώσετε από τον πόνο. Μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε αυτό».

Η κυρία Μουτάφη περιέγραψε τις στιγμές που έζησε μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα όπου βρέθηκε με τον γιο της Βίκτωρα και την κόρη της Βάσια κυνηγημένοι από την φωτιά και την κάπνα.

«Τα κύματα ήταν τεράστια. Μας κουκούλωναν. Το μέλημα μου ήταν να μην χαθούμε με τα παιδιά και να είμαστε κοντά. Μετά από δύο τρία κύματα έβλεπα τη Βάσια αλλά όχι τον Βίκτωρα. Μετά τον είδα μπρούμυτα. Είχε φύγει το παιδί. Η Βάσια ήθελε να τον πάρουμε μαζί. Ο χειρότερος εφιάλτης για κάθε γονέα! Εγώ τον ζούσα μπροστά μου. Αναγκάστηκα να αφήσω το παιδί μου. Είδα το παιδί μου να χάνεται μπροστά μου βασανιστικά και να πρέπει να το αφήσω μέσα στη θάλασσα για να σώσω το άλλο μου παιδί. Είχαμε κουραστεί πολύ. Κάποια στιγμή έβγαλα το στηθόδεσμο μου και έδεσα το χέρι μου με το χέρι του παιδιού μου για να μη χαθούμε. Είμαστε στον ωκεανό μόνες μας. Μετά συναντηθήκαμε με κάποιους άλλους και ενωθήκαμε. Έρχονταν και άλλα επιπλέοντα πτώματα. Αυτά που βλέπετε εσείς στις ταινίες εμείς τα ζήσαμε στην πραγματικότητα.

Κάποια στιγμή είδαμε φώτα από ένα ψαροκάικο. Μόλις έβαλα το παιδί μου στο καΐκι, εγώ δεν ήθελα να σωθώ! Δεν ένιωθα καμία χαρά που σώθηκα. Βγήκαμε στη Ραφήνα στις δώδεκα. Μας έβγαλαν στο λιμάνι γυμνές και ξυπόλητες. Μας πήραν τα ονόματά μας και μετά μας άφησαν μόνες μας. Οκτώ μέρες μετά βρέθηκε το παιδί μου».

Με ραγισμένη φωνή ο κ. Φιλιππόπουλος εξιστόρησε όχι μόνο τον αβάστακτο πόνο από την απώλεια των δύο 9χρονων παιδιών και των γονιών του αλλά την απίστευτη συμπεριφορά με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι νεκροί του και ο πόνος του.

«Ξανακάναμε δεύτερη κηδεία γιατί βρέθηκαν τα πόδια της μητέρας μου πιο μακριά σε διαφορετική μέρα… Μου έδωσαν τους γονείς μου για ταφή, αλλά δεν μου έδιναν τα παιδιά γιατί δεν μπόρεσαν να τα ξεχωρίσουν και το κάναμε με βάση τα εκμαγεία από τα μασελάκια που είχε κρατήσει η γυναίκα μου» κατέθεσε ο μάρτυρας μέσα σε μία απόλυτη σιωπή.

Όπως είπε: «Μου είπαν ότι τα κορίτσια πέθαναν νωρίτερα γιατί είχαν πιο μικρά πνευμόνια. Και οι γονείς μου πέθαναν μετά. Αγκαλιάστηκαν όλοι μαζί… Τους κύκλωσε η φωτιά και αυτό ήταν. Και εγώ πρέπει όλο αυτό να το ανεχτώ! Να ζήσω με αυτό, που δεν ζεις!… Όταν όλος ο κόσμος φεύγει για διακοπές εγώ πάω στο νεκροταφείο. Μου στέρησαν τις αγκαλιές των παιδιών μου. Ζήτησα να σφραγίσουν τα φέρετρα τους και δεν άφησα κανέναν… τα κατέβασα εγώ στον τάφο τα φέρετρα των παιδιών μου».

Ο μάρτυρας τόνισε πως οι γονείς και τα κοριτσάκια του θα ζούσαν «αν δεν τους είχαν στείλει και αυτούς στην παγίδα θανάτου μέσα το Μάτι…».

Η δίκη θα συνεχιστεί στις 26 Αυγούστου.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στο δικαστήριο κατέθεσαν έξι μάρτυρες, συγγενείς ανθρώπων που δεν τα κατάφεραν να σωθούν από τη φωτιά και είτε απανθρακώθηκαν είτε πνίγηκαν στη θάλασσα που κατέφυγαν γεμάτοι εγκαύματα από το θερμικό φορτίο που τύλιξε το Μάτι.

Και από τις σημερινές καταθέσεις αναδείχθηκαν οι ευθύνες κυρίως της Πυροσβεστικής αλλά και της Αστυνομίας η οποία σύμφωνα με όσα ακούγονται στο δικαστήριο δημιούργησε μία ασφυκτική κατάσταση εντός του οικισμού, διοχετεύοντας όλα τα οχήματα στους δρόμους του Ματιού. Και σήμερα τονίστηκαν στο δικαστήριο «μοιραία λάθη», παντελής απουσία ενημέρωσης των πολιτών για την πορεία της φωτιάς και τις ασφαλείς οδούς διαφυγής αλλά και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε βοήθειας από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Οι μάρτυρες, συγγενείς ανθρώπων που χάθηκαν στην προσπάθεια τους να διαφύγουν από την πύρινη κόλαση, αναφέρθηκαν στην ανυπαρξία ενημέρωσης αλλά και βοήθειας από την πλευρά των αρμόδιων φορέων.

«Μας πρόλαβε η φωτιά στα σκαλιά πριν την παραλία» κατέθεσε γυναίκα, κάτοικος στο Μάτι, που έχασε την 93χρονη μητέρα της στη θάλασσα, όπου για πολλές ώρες βρέθηκε στα ανοικτά μόνη και η κόρη της χωρίς βοήθεια ώσπου το βράδυ να την σώσουν Αιγύπτιοι ψαράδες.

«Ούρλιαζε το παιδί βοήθεια, αλλά η γιαγιά έφυγε στα χέρια της… προσπαθούσε να την κρατήσει στην επιφάνεια αλλά δεν μπόρεσε και πήγε στο βυθό. Τότε ξεκίνησε να κολυμπάει, αλλά δεν ήξερε προς τα πού έπρεπε να κολυμπήσει. Μέσα στη νύχτα πήγαινε προς Κέα και συμπτωματικά περνούσαν Αιγύπτιοι ψαράδες, τελείως τυχαία και με το φακό τη βρήκαν από τις φωνές της» ανέφερε η γυναίκα εξηγώντας ότι οι κρατικοί φορείς ήταν απόντες. Η μάρτυρας είπε πως στην παραλία «είδαμε το κοριτσάκι της οικογένειας Φύτρου να πηδάει στα βράχια γιατί δεν έβλεπε από τους καπνούς».

Στη δική του κατάθεση ο Κωνσταντίνος Τουρναβίτης που έχασε τον αδελφό του και την κουνιάδα του, ηθοποιό Χρύσα Σπηλιώτη, στο κτήμα Φράγκου, χαρακτήρισε «αδιανόητη» την απόφαση της Πυροσβεστικής να μεταφέρει δυνάμεις από την Ανατολική Αττική, «από μία δασική οικιστική περιοχή» και να τα διαθέσει στην Κινέττα . Η αδελφή του μάρτυρα, Μαρία Τουρναβίτη, είπε στην κατάθεση της πως η Πυροσβεστική έχει ρόλο και για περιπτώσεις εκκένωσης. «Στις μεγάλες φωτιές του 1997 στην Πεντέλη μπήκε πυροσβέστης στην αυλή και μας είπε “αφήνετε ανοιχτές αυλόπορτες, λάστιχα να φαίνονται και φεύγετε”.. Στο Μάτι τίποτα».

Τη λάθος διαχείριση της κυκλοφορίας από την Αστυνομία, επισήμανε στην κατάθεση του ο μάρτυρας Στυλιανός Μάσχας που έχασε και τους δύο γονείς του στην φωτιά. «Δεν ήξεραν πώς να κατευθύνουν τον κόσμο και τον έστελναν μέσα στο Μάτι» είπε ο μάρτυρας ο οποίος τόνισε ότι οι αστυνομικοί «εμφανίστηκαν μετά την φωτιά. Μάζεψαν τη σπονδυλική στήλη της μητέρας μου και ένα κομμάτι του θώρακα του πατέρα μου. Αυτό έκαναν μόνο. Δεν υπήρχε κράτος, Αστυνομία, Πυροσβεστική. Καθόντουσαν στη Μαραθώνος και κάπνιζαν. Υπήρχαν άνθρωποι που έβλεπαν τα σπίτια τους εσωτερικά να καίγονται και αυτοί τα κοιτούσαν. Κανείς δεν νοιαζόταν για κανέναν…».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ