Ο 35χρονος θρύλος λέει «αντίο» στην εθνική του ομάδα, όντας ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 42 γκολ και παράλληλα ο Φινλανδός με τη μεγαλύτερη επίδραση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Ο ίδιος μετά το πετυχημένο πολυετές πέρασμα του από τη Νόριτς, έχει πλέον επιστρέψει στη γενέτειρά του για λογαριασμό της Ελσίνκι, με τον ίδιο να τονίζει ότι θα συνεχίσει με τον σύλλογο για τουλάχιστον έναν χρόνο.

Αναλυτικά η δήλωσή του
«Μετά από πολλή σκέψη και με μικτά συναισθήματα, αποφάσισα να αποσυρθώ από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πρώτα θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Θεό για το ταλέντο και την μακρά καριέρα που απόλαυσα. Ευχαριστώ την οικογένεια και τους φίλους μου για την αδιάκοπη αγάπη, στήριξη και κατανόηση μέχρι σήμερα. Αυτό το παιχνίδι με έκανε και μου έδωσε τα πάντα απίστευτη χαρά, δύσκολες μέρες, την ευκαιρία να ταξιδέψω και να δω τον κόσμο, φιλίες ζωής και τόσες αξέχαστες αναμνήσεις.

Σε όλους τους μάνατζερ που εργάστηκαν ακούραστα και διαπραγματεύτηκαν με συλλόγους για να γίνουν τα όνειρά μου πραγματικότητα – σας ευχαριστώ.

Σε όλους τους αθλητικογράφους που πέρασαν αμέτρητες ώρες μέρα και νύχτα καλύπτοντας και προβάλλοντας την καριέρα μου, σας οφείλω ένα χρέος ευγνωμοσύνης. Σε κάθε σύλλογο που είχα την τιμή να φορέσω τη φανέλα του και να τον εκπροσωπήσω, σε κάθε προπονητή και συμπαίκτη που με ώθησε και με στήριξε να γίνω καλύτερος, και σε κάθε φίλαθλο που με στήριξε στις καλές και στις δύσκολες στιγμές σας ευχαριστώ.

Ευχαριστώ, Νιγηρία, για την ευκαιρία που μου έδωσες να φορέσω τα εθνικά χρώματα και να είμαι μέλος των Super Eagles. Αν και ο χρόνος μου ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής έχει φτάσει στο τέλος, το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα κομμάτι της ζωής μου καθώς μπαίνω στο επόμενο κεφάλαιο. Σας ευχαριστώ όλους που υπήρξατε μέρος αυτού του ταξιδιού και ανυπομονώ να σας συναντώ ακόμα σε αυτούς τους ποδοσφαιρικούς δρόμους».

H καριέρα του Σωτήρη Νίνη ξεκίνησε από τον Παναθηναϊκό τη σεζόν 2006/07, όταν ο Βίκτορ Μουνιόθ τον προβίβασε στην πρώτη ομάδα με τη φανέλα της οποίας έδειξε άμεσα τα διαπιστευτήριά του. Μετά από έξι χρόνια και ένα νταμπλ ο διεθνής μεσοεπιθετικός μετακόμισε στην Ιταλία για την Πάρμα και το 2013, επέστρεψε στην Ελλάδα για τον ΠΑΟΚ με τη μορφή του δανεισμού.

Το καλοκαίρι του 2015, φόρεσε ξανά τη φανέλα με το «τριφύλλι», ενώ ακολούθησαν στην καριέρα του οι Σαρλερουά, Μέχελεν, Μακάμπι Πέταχ Τίκβα και Ασκελόν.
Το 2020, επαναπατρίστηκε για τον Βόλο, ενώ ακολούθησαν οι μετακινήσεις του σε ΠΑΣ Γιάννινα και Κηφισιά η οποία ήταν και η τελευταία φανέλα που φόρεσε.
Μεταξύ άλλων ο Σωτήρης Νίνης, ήταν και 33 φορές διεθνής με την Εθνική ανδρών.

Στα 35 του και έχοντας περάσει την τελευταία του σεζόν στη χώρα του με τη Λεϊσόες, ο πρώην μέσος της ΑΕΚ ανακοίνωσε ότι βάζει τέλος στην καριέρα του, μέσω ενός βίντεο που δημοσίευσε στα social media, συνοδευόμενο από το μήνυμα: «Σας ευχαριστώ όλους!!! Μια νέα φάση ξεκινάει τώρα…».

Μάλιστα, το βίντεο που δημοσίευσε ήταν γεμάτο ΑΕΚ, με στιγμιότυπα από την παρουσία του στην Ένωση, από το 2015 έως και το 2022, όταν πραγματοποίησε 227 εμφανίσεις, φόρεσε το περιβραχιόνιο του αρχηγού και κατέκτησε ένα πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο!

Ο Χριστοδουλόπουλος ξεκίνησε επαγγελματικά από τον ΠΑΟΚ (2004-08), με τον οποίο έκανε 63 (10 γκολ, 3 ασίστ), ενώ ακολούθησε ο Παναθηναϊκός, με το οποίο είχε 131 εμφανίσεις (25 γκολ, 13 ασίστ), ενώ κατέκτησε το νταμπλ τη σεζόν 2009-10.

Πήρε το πρωτάθλημα το 2017-18 με την ΑΕΚ, με την οποία είχε 83 εμφανίσεις (24 γκολ, 10 ασίστ), προτού πάει στον Ολυμπιακό, στον οποίο έκανε 34 συμμετοχές (10 γκολ, 2 ασίστ), κατακτώντας το νταμπλ και με τους Πειραιώτες τη σεζόν 2019-20.

Είναι αξιοσημείωτο ότι έπαιξε σε όλες τις μεγάλες ομάδες σε Αθήνα (Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, Ολυμπιακό) και Θεσσαλονίκη (ΠΑΟΚ, Άρη, Ηρακλή), ενώ είχε επιτυχημένη παρουσία και στο εξωτερικό με Μπολόνια, Ελλάς Βερόνα και Σαμπντόρια.

Με την Εθνική είχε 35 συμμετοχές και ένα γκολ. Highlight της παρουσίας του στη γαλανόλευκη ήταν η παρουσία στο Μουντιάλ του 2014.

Ο πρώην παίκτης των Ολυμπιακού και Άρη, μεταξύ άλλων, ευχαρίστησε την οικογένειά του και όσους συνεργάστηκε, ενώ επεσήμανε πως εκείνο που του μένει είναι ο σεβασμός και η αγάπη του κόσμου, και όχι οι τίτλοι και οι διακρίσεις.

Προϊόν των ακαδημιών του Ολυμπιακού, ο Φετφατζίδης ξεκίνησε την καριέρα του στους «ερυθρόλευκους», όπου έπαιξε από το 2009 μέχρι το 2013. Μετά από μία πενταετία στο εξωτερικό (Τζένοα, Κιέβο Βερόνα, Αλ Αχλί), επέστρεψε στον Πειραιά, ενώ φόρεσε και τη φανέλα του Άρη.

Στη συνέχεια, έπαιξε για μερικά χρόνια σε Ασία, Ιταλία και Κύπρο, ενώ έκλεισε την καριέρα του στον Άρη. Φυσικά, μέτρησε 27 εμφανίσεις και με την Εθνική Ομάδα.

Αναλυτικά η δήλωση του Γιάννη Φετφατζίδη:

«Μετά από μια γεμάτη διαδρομή, ήρθε η στιγμή να κλείσει ένας όμορφος κύκλος.

Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια μου και όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα.

Είναι τιμή μου, κάνοντας το όνειρο μου πραγματικότητα να έχω αγωνιστεί σε σπουδαίους συλλόγους βιώνοντας επιτυχίες και φυσικά να έχω υπηρετήσει την Εθνική ομάδα.

Στο τέλος μιας καριέρας ωστόσο, αυτό που μένει δεν είναι τόσο τα τρόπαια και οι διακρίσεις όσο ο σεβασμός και η αγάπη του κόσμου.

Σας ευχαριστώ».

«Μερικές φορές στη ζωή, δεν επιλέγεις τη στιγμή. Η στιγμή σε επιλέγει. Μετά από 14 μήνες μάχης με έναν τραυματισμό στο πόδι, δύο χειρουργικές επεμβάσεις και αμέτρητες προσπάθειες για να επιστρέψω στο γήπεδο, ήρθε η ώρα να κλείσω ένα κεφάλαιο.

Μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες στο παιχνίδι, έφτασε η στιγμή να αποχαιρετήσω το μπάσκετ. Όχι μόνο ως άθλημα, αλλά και ως μέρος του εαυτού μου», έγραψε συγκεκριμένα ο Κροάτης γκαρντ/φόργουορντ, στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram και συνέχισε:

«Κάθε σταθμός άφησε το στίγμα του. Κάθε φανέλα είχε το δικό της βάρος. Πάνω απ’ όλα, είχα την τιμή να φοράω το έμβλημα της Κροατίας στο στήθος μου. Το να παίζω για την εθνική ομάδα δεν ήταν ποτέ απλώς μια ευθύνη. Το να εκπροσωπώ τη χώρα μου από τις παιδικές ομάδες μέχρι την ανδρική ομάδα ήταν η μεγαλύτερη τιμή της καριέρας μου».

Ο Μπογκντάνοβιτς γεννήθηκε στο Μόσταρ της Βοσνίας και ξεκίνησε την καριέρα του από την τοπική Ζρίνσκι, ενώ αγωνίστηκε για μερικά χρόνια και στις ακαδημίες της Ρεάλ Μαδρίτης. Στην Ευρωλίγκα έδειξε το ταλέντο του με τη φανέλα της Τσιμπόνα, όμως έγινε πολύ γνωστός από την παρουσία του στη Φενέρμπαχτσε, στην οποία έπαιξε από το 2011 μέχρι το 2014, κάνοντας σπουδαίες εμφανίσεις.

Κάπως έτσι, πήρε το εισιτήριο για το NBA, όπου αγωνίστηκε για 13 ολόκληρα χρόνια, παίζοντας κατά σειρά σε Νετς, Γουίζαρντς, Πέισερς, Τζαζ, Πίστονς και Νικς. Σε regular season και playoffs της κορυφαίας λίγκας του κόσμου έπαιξε συνολικά 770 παιχνίδια, με μέσο όρο 15,6 πόντων και 39% ποσοστό στα τρίποντα.

Το μήνυμα του Τεόντοσιτς:

«Αγαπητοί φίλοι, σεβαστοί οπαδοί και φίλαθλοι του μπάσκετ

Καταρχάς, σας ευχαριστώ για τα 30 χρόνια κοινού αγώνα, απόλαυσης, χαράς και λύπης. Ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω μια φάση της αγάπης μου για το μαγικό παιχνίδι του μπάσκετ.

Πίσω μου, πίσω μας, υπάρχει πολλή επιθυμία, αγώνας, απάρνηση. Κερδισμένα τρόπαια, αλλά και χαμένοι τελικοί. Όλα είναι μπάσκετ και όλα είναι ζωή. Και δεν θα άλλαζα τίποτα από αυτά, θα άλλαζα τα πάντα – πάλι τα ίδια!

Ευχαριστώ το Βάλιεβτσι μου, τη Σερβία μου. Και όλους τους προπονητές με τους οποίους είχα την ευκαιρία να μάθω μπάσκετ.

Δεν το έχω (ακόμα) μάθει πλήρως. Εκείνη κι εγώ θα ανταλλάσσουμε γνώσεις και εμπειρίες για πολύ καιρό ακόμα. Για το υπόλοιπο της ζωής του.

Δεν θα έδινα ιδιαίτερη έμφαση σε άτομα, καθοριστικά λεπτά, τους πιο σημαντικούς αγώνες… Γιατί κάθε μία από αυτές τις «λεπτομέρειες» (προπονητές, συμπαίκτες) ήταν σημαντική για την καριέρα μου.

Η μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη πηγαίνει στην οικογένειά μου. Και η μεγαλύτερη υπερηφάνεια είναι μαζί τους. Τον τελευταίο καιρό, έχω συνειδητοποιήσει ότι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της καριέρας μου ως παίκτης είναι ότι θα έχω κάτι να δείξω στα παιδιά! Μακάρι να μεγαλώσουν λίγο ακόμα… Θα είμαι μπροστά τους και θα είμαι – ο πιο ολοκληρωμένος.

Δεν θα ήθελα να κάνω ένα προσωπικό λάθος στο τέλος, οπότε υπάρχει ένα ομαδικό μήνυμα: «Τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ σε όλους, αλλά κυριολεκτικά, σε κάθε συμπαίκτη. Όλοι με κάνατε καλύτερο παίκτη μπάσκετ. Το θυμάμαι αυτό.

Όλοι παίζουμε για τους οπαδούς και για αυτούς. Γι’ αυτό, τους ευχαριστώ κι αυτούς, ειλικρινά και από τα βάθη της καρδιάς μου. Χάρηκαν τα χειροκροτήματα και την υποστήριξη. Η κριτική ήταν κίνητρο, τα σφυρίγματα έγιναν πιο έντονα. Ανεξάρτητα από την ταυτότητα του συλλόγου, ο οπαδός απαιτεί πάντα σεβασμό από όσους ήρθαν στο γήπεδο.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου, δεν διάβασα πολλά σχόλια, ούτε έδωσα προσοχή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά ένιωθα πολύ καλά κάθε αναστεναγμό στο γήπεδο. Και κάθε πόνο. Από εκεί προέρχεται η έμπνευση, γι’ αυτό πιέζεις τον εαυτό σου να γίνεις καλύτερος.

Και τώρα, για να μην παρεκκλίνω πολύ από τον εαυτό μου, και είναι γνωστό ότι δεν έχω ανοίξει πολύ τα συναισθήματά μου στο κοινό, θέλω και πρέπει να μοιραστώ το εξής: Θέλω να γίνει γνωστό πώς τελείωσα την καριέρα μου σε έναν σύλλογο που έχει κυρίαρχη θέση στην καρδιά μου.

Για την αγάπη μου για τη Σερβία, το να παίζω για το εθνόσημό της και κάτω από την αγαπημένη μου τρικολόρ, τα είπα όλα στο παρκέ. Οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό το μοναδικό, υπέροχο συναίσθημα που ακόμα σιγοβράζει μέσα μου. Η πατρίδα μου θα παραμείνει για πάντα η πιο σημαντική και αγαπημένη μου.

Για άλλη μια φορά, ευχαριστώ μπάσκετ, θα τα ξαναπούμε, απλώς χωρίς αθλητικά παπούτσια, φανέλες και σορτς».